تراژدیِ زندگی

جملات کوتاه برای وصف حال.

ندای خاموش پرتگاه، وسوسه‌ی روح‌های خسته است.

سنگین‌ترین میراثی که بر شانه‌ی کودک می‌افتد، سایه‌ی حسرت‌های ناتمام و رؤیاهای بربادرفته‌ی پدر و مادر است.

چنان غریب با واقعیت شده‌ام که برای نوشیدنِ لحظاتِ ناب، باید به رؤیا پناه ببرم؛ آنجا که لحظه‌ها، دوباره مجالِ تکرار می‌یابند.

خاک سپردن رؤیا، گاهی از وداع با جانِ زنده نیز تلخ‌تر است؛ زیرا آنچه می‌میرد، امیدِ زیستن است.

دردی همانند نفس، که نه فریاد می‌شد و نه زمزمه؛ تنها یک حقیقتِ محض بود، نوایی نامرئی که جز خود او، گوش شنوایی نداشت.

من مدیون خویشتنم؛ کسی که بودم و ناگزیر زیست، با آنکه در سینه‌اش، هیچ تمنایی برای ماندن نبود.

خاطره‌ات خوبی که داشته‌ایم، یادگاریِ چیزی‌ست که دِگر وجود ندارد و محکوم به گریز از ذهن‌هاست.