خطرات بی اعتماد به نفسی!

چیزی شایع که بیشتر نوجوانان مبتلاع هستند و خب بیشتر بزرگسالان هم همین گونه هستند. اما واقعا خطر دارد!چگونه کمک کنم به خودم؟کافیه تا اخر این پست همراهم باشی✨️🎀

بی‌اعتمادی به نفس یعنی شک داشتن مداوم به توانایی‌ها، ارزش‌ها و قضاوت‌های خودمون. این احساس می‌تونه باعث بشه فرد خودش رو دست‌کم بگیره و احساس کنه به اندازه کافی خوب نیست. نوجوانی دوره‌ای حساسه که تغییرات زیادی در هویت و روابط اجتماعی رخ می‌ده و این مسائل می‌تونه بی‌اعتمادی به نفس رو تشدید کنه.

کاهش انگیزه و اهمال‌کاری: وقتی باور نداریم می‌تونیم کاری رو انجام بدیم، شروع کردنش هم سخت می‌شه و ممکنه کارهامون رو به تعویق بندازیم. حساسیت بیش از حد به قضاوت دیگران: ترس از اینکه دیگران چه فکری می‌کنن، باعث می‌شه فرد نتونه آزادانه نظراتش رو بیان کنه یا ریسک‌های مثبت رو بپذیره. مشکلات در روابط اجتماعی: ترس از طرد شدن یا احساس بی‌ارزشی می‌تونه منجر به گوشه‌گیری، مشکل در برقراری ارتباط مؤثر و حتی اجتناب از موقعیت‌های اجتماعی بشه.

بی‌اعتمادی به نفس می‌تونه زمینه‌ساز مشکلات جدی‌تری مثل اضطراب اجتماعی، افسردگی و اختلالات خوردن بشه. فرد ممکنه دائماً درگیر افکار منفی درباره خودش باشه که این چرخه می‌تونه به مرور زمان سلامت روان رو به‌شدت تحت تأثیر قرار بده. احساس ناامیدی و بی‌ارزشی می‌تونه باعث بشه فرد راه‌های ناسالم برای مقابله با این احساسات رو پیدا کنه.

نوجوانانی که اعتماد به نفس پایینی دارند، ممکنه از موقعیت‌هایی که می‌تونن به رشد و پیشرفتشون کمک کنن (مثل شرکت در مسابقات، صحبت در جمع، یا حتی انتخاب رشته تحصیلی مورد علاقه) اجتناب کنن. این اجتناب‌ها می‌تونه مسیر آینده تحصیلی، شغلی و حتی شخصی اون‌ها رو محدود کنه. ترس از شکست یا قضاوت شدن، قوی‌تر از تمایل به موفقیت عمل می‌کنه.

شناخت و پذیرش: اولین قدم، شناخت این احساسات و درک اینه که طبیعیه در دوره‌ای این احساسات رو تجربه کنیم. تمرکز بر نقاط قوت: شناسایی توانایی‌ها و دستاوردهای کوچک و بزرگ و جشن گرفتن اون‌ها. یادگیری مهارت‌های جدید: هر مهارت جدیدی که یاد گرفته می‌شه، می‌تونه اعتماد به نفس رو افزایش بده. کمک گرفتن: صحبت با یک دوست، خانواده، مشاور یا روانشناس می‌تونه مسیر رو هموارتر کنه. باور به رشد: یادآوری اینکه توانایی‌ها با تلاش و تمرین قابل بهبود هستند