کو رهایی؟

~ طاقتم طاق شده، آیی به دنبالم کجا؟

چشمانش بود، باور دارم ك چشمانش بود نه به آن نگاه شیوا ، نه به آن نگاه گیرا و نه چون نگاه آهو. شبه بادی که می‌آرامد، بود نگاهت. مثل آن دریای آرام که هرازچندگاهی می‌رمد، بود گیسوانت. و عجیب غرق رنگ ها بود، چشمانت !

و تو ای مجهول معلوم که خداوند ز طرحت عجبا گویان است به کدامین سویی؟ نکند یک ز هزاران اختران آسمانی؟ تو بیا.. از برای من عاجز تو بیا.

جانا جان به جانم کرده ای، حالم بدین سان کرده ای.. دیوانه ی عاشق شدم، فریاد بی پایان شدم. همچو ابر، گریان شدم. حال خبری نیست از آن شور جوانی که زمانی در شریان جریان داشت!

و سرانجام شبی در خواب ما می‌آیی.. چه شیرین خیالت ، چه دیرین سخنانت و چه غمگین باشد "منِ" پس از تو تو مسافر من مهاجر یک شبی بر خانه ی ما آمدی، ماندی چندی، سپس رفتی.. و من چو قدم در ره عشق تو نهادم همچنان گرفتارم کو رهایی؟

‌ " پادشاه که به دست تو اسیر افتادم ‌ ‌ ‌ ‌ من چو در بند توام آزادم "