بهار؟

بهار؟

آری بهار آمد، دل ها زنده گشت. باران می بارد و همه جا سبز و گل‌بهی است. در سینه های من نیز شکوفه لیلیوم زده است.

سینه هایم از فراق دوری تو که در آسمان هایی شکوفه زده است، گاهی اوقات سرفه امانم را می برد و همه جا خون آلود می شود.

میلم بود بر صورت چنان ابرت بوسه زنم اما اکنون مزارت را می بوسم. این است که می گویند ابر گریست اما همه از زیبایی باران گفتند.

چشمان من در هنگام بهار همچون ابر است. اون نیز میگرید، اما باز همه از معصومیت اشک سخن می‌گویند.

بهار مرا زنده نگه می دارد، کل زمستان سرد را به بهانه ی بهار پشت سر می‌گذرانم، آری آنقدر به انتظار بهار هستم که قلبم شاد است.

گاهی می شنوم: بهار چه دارد که آن را می پرستی؟ آیا سوال دارد؟ همه جا زیبا و سر سبز است. پرندگان آواز زندگی می خوانند، آسمان از شوق میگرید و خورشید خنده کنان به گل ها سلام می کند.

با درختان سخن گو. درختان تو را قضاوت نمی کنند، شنوندگان عالی هستند. فقط به حرف هایت گوش فرا می دهند و برگ هایشان را برایت تکان می دهند.

و اما آری. روح من با آمدن بهار باز خواهد گشت. من می آیم پس تو نیز قدم هایت را با من یکی کن!