‌‌‏شباهت ما به آینه‌ها اینه که وقتی می‌شکنیم، تیزتر می‌شیم.

‌کابوس‌ هم می‌ترسد از دیدن تو وقتی چشم بر این فلاکت ها میبندی.

‌به این جماعت حالی کن، وقتی کسی در خودش غرق می‌شود؛ خفه می‌شود.

‌ من ریاضیم ضعیف بود واسه همین فکر کردم جمع من و تو میشه ما!

‌‌‏‌گفتی باید بری. منم بمونم که به ماهیام آب بدم، بیابونو جارو کنم، فیلمارو گوش کنم و آهنگارو ببینم، چای بخونم و کتاب دم کنم، روی تلوزیون بشینم و صندلی نگاه کنم، کفشامو بپوشم و برم توی تخت. برای پرنده ها استخون بندازم و لب پنجره برای سگا دون بپاشم. تختمو مرتب کنم و رو زمین بخوابم. زنگ بزنم به اورژانس و بگم چه کمکی ازم بر میاد. با دستمال آب استخرو خشک کنم. عینک آفتابیمو بزنم و بشینم‌ به تماشای ستاره‌ها. بری که من بمونم و هر چیزی که یادم نمیاد قبل تو چطور انجام می‌دادم.

وقتی مامانم میگه بیا ظرفا رو بشور یعنی تو نیم صدم ثانیه وقت داری خودت رو به ظرفشویی برسونی وگرنه من خودم میشورم و هیچکس تو این خونه به من کمک نمیکنه و بیچاره اون خونه‌ای که تو در آینده میخوای بچرخونی.

‏جدیدا در من مسئولی ژاپنی همه‌ش در پی عذرخواهیه تا خدایی نکرده کسی رو ناراحت نکرده باشه.

‏ ونسان ون‌گوک در نامه‌ای به‌برادرش می‌نویسد: «با من طوری برخورد شده که انگار قلب ندارم.»

‏بزرگترین ترس من در تمام روابط و معاشرت‌هام، مزاحم بودنه.

به قول وودی آلن : اگه ميخوای دروغی نشنوی، اصراری واسه شنيدن حقيقت نكن

‌ ‏رابطه‌ی ما خیلی پیچیده است. من به او پیچیده‌ام، او مرا پیچانده است!

‌ ‌احساس می‌کنم امشب تموم "نا"ها هستم. ناراحت، ناکافی، نادرست، ناامید، ناامن، ناچیز و احتمالا ناپدید. ‌

‌ میگن تا پنج دقیقه بعد از مرگ هم قلب میتپه، پس تو تا ابد و پنج دقیقه در قلبم زندگی میکنی.

‌ ‌عدالت دروغه یا جیب من پاره‌ست؟ ‌‌

‏زنده‌ام هر چه زدی تیغه به شریان نرسید!

‌ ‌‌‏یه اخلاق بد دارم اونم اینه که هیچ اخلاق خوبی ندارم.

سهم ما از آسمون قاب پنجره بود؛ همون‌قدری که با پرده پوشوندیم.

‌عزیزم، چشم بذار؛ فعلا هم بازشون نکن. تا هر جا بلدی بشمار، تا من اول خودمو پیدا کنم. ‌‌

تجمع بغض مرا گردن کلفت کرده است!

‌ ‌‌برای رسیدن به خط فقر، نیازی به وسایل نقلیه نیست! ‌‌

‌ ‌دائما بین گذشته و حال در رفت و آمدم؛ همین روزاست که ممنوع الخروجم کنن! ‌‌

در میان پروانه‌هایی که از پیله پر می‌کشیدند و رهایی می‌‌یافتند، منی که در خلاف جهت شروع به حرکت کردم، دست‌آویز مرگ شدم؛ گویی مرگ پیله‌ی من بود!

‌ زخم من طعم ندارد که نمک میپاشی؟ ‌‌

‌ تصویرت چشممو گرفت و دیگه پس نداد!