
من درحال نگاه کردن به دعوای دو نفر توی فندوم انیمه که دارن انیمه های مختلف رو با دیدگاه های مختلف مقایسه میکنن و آخرسر هیچکدوم نمیتونه اون یکی رو متقاعد کنه که فلان انیمه بهتره و در آخر دعوا میشه:

من درحال ساختن رندوم ترین اسلایس های ممکن با رندوم ترین موضوع های ممکن چون سرگرمی دیگه ای ندارم:

دوستان متین، متین دوستان شاهکار هنری من و پسرخالم🥀 (به کیفیت تبلت سیب زمینی من توجه نکنید-)

وقتی میفهمی تنها جایی که با انسان ها حرف میزدی تستچی بود و حالا که اونم دیگه نیست، واقعا دیگه با هیچ بنی بشری صحبتی نداری:

مامانم:داری درس میخونی مگه نه؟ من:آره آره، درس خوبیه- (به اون قلب ها توجه نکنید، کتاب رو دوستم برام نوشتهXD)

جوری این حرف هارا به زبان می آورد که انگار مرگ و خشم، راهی برای نشان دادن عشق است. اما آیا بخشش و زندگی راهی زیباتر برای بیان عشقت نیست؟

این نقاشی رو از روی یکی از کارکتر هام کشیدم، ولی خیلی خوشگل شد دلم نمیاد رنگ آمیزیش رو کامل کنم یهو خراب بشه- نظری دارید؟