در انتظار عشق ۵

«پنی» با صدای تحلیل رفته ای زیر لب زمزمه کردم: مُردی! تنها واکنشش صدای ناله های پر دردش بود. در حالی که استرس تمام وجودم و گرفته بود سعی کردم خونسردیم و حفظ کنم و با بی حوصلگی ادامه دادم: پاشو دیگه.. حوصله مسخره بازی ندارم. بازم جوابی نداد. نگران به سمتش خم شدم و با نوک انگشت روی قفسه سینه اش زدم. جدی جدی تکون نمیخورد گمون کنم این دفعه واقعا کشتمش! با فکری که به سرم زد با دستای لرزون سرش و بلند کردم اما تا چشمم به کف سرامیک تمیز افتاد. یه ابروم به حالت تیکه عصبی بالا پرید و از بین دندونای قفل شده ام غریدم: که حالا منو مسخره میکنی هاا! سرش و به شدت رها کردم که همزمان با برخورد سرش صدای دادش به هوا رفت. همون طور که دراز کشیده بود. از درد به خودش میپیچید گفت : چه خبرته؟ سرم ترکید! خونسرد لب زدم: حقت بود تا دفعه دیگه منو نگران نکنی!

صدای شیطنت آمیزش بلند شد: خدای من پنی خانوم مغرورمون، نگرانم شده! تلخ ابروهام و درهم کشیدم و عصبی در همون حال که کنارش نشسته بودم. دستام و کنار سرش گذاشتم: فقط اگه یه کلمه دیگه حرف بزنی.... صدای جیغ فرابنفشی باعث شد ادامه حرفم و بخورم. هر دو با چشمای گرد شده به طرف صدا برگشتیم و از دیدن سوفی کنار درب دستشویی جاخوردم. دستش و روی دهنش گذاشته بود و با چشمای از حدقه در اومده فریاد کشید: اینجا چه خبره!؟ گیج لب زد: مگه چجوریه! نگاه پر خشمش و بهم انداخت. تازه متوجه وضعیتمون شدم و سراسیمه از جام بلند شدم اون داشت اشتباه فکر میکرد از شانس قشنگم وقتی دستام و کنار سرش گذاشته بودم یه جور دیگه به نظر میرسید! تالون با لبخند ژکوند از روی زمین بلند شد. چشمم به لوییس افتاد انگار خیلی وقته اونجاست شیطون ابروهاش و بالا انداخت: فکر کنم بد موقعی اومدیم نه!؟

خجالت زده گفتم: نه نه اون جور که فکر میکنی نیست! سوفی دست به سینه بدخلق همچن طور که با نگاه وحشتناکیش داشت قورتم میداد گفت: به هر حال هر چه که بوده باید تموم بشه.. آدام گفت ماموریت دارید زود باشید! در ادامه حرفش پشت چشمی نازک کرد و رفت. عصبی تا لحظه اخر با نگاهم دنبالش کردم. لوییس با نیش باز گفت: خب من دیگه میرم شما به کارتون برسید! نگاه کلافه ای بهش انداختم.. نه انگار هر چی براش توضیح بدم نمی فهمه نیم نگاهی به تالون انداختم. برعکس من خیلی ریلکس ایستاده بود تا چشمش به چشمای به خون نشسته ام خورد. آب دهنش و پر سر و صدا قورت داد و دستاش و به نشونه تسلیم بالا گرفت: بیا منطقی فکر کنیم تقصیر من چیه اخه خودت به اون شکل تهدید کردی! پشت بندش آه سوزناکی کشید و با لحن کلافه ای زیر لب انگار که با خودش حرف میزد زمزمه کرد: حالا به سوفی چطوری توضیح بدم! ای خدا...

با اینکه با صدای آرومی حرف میزد ولی گوشام تیز بود و شنیدم. برای یه لحظه به اون دختر غبطه خوردم. اما خب همینطور که گفتم فقط یه لحظه بود و نه بیشتر.. دندون روهم ساییدم و با دست های مشت شده قبل از اینکه از در رد بشم گفتم: نگران نباش خودم به سوفی جونت میگم پیش از این تامل نکردم و از اونجا بیرون زدم. «تالون» پشت دیوار پنهان شدم و با چشمای ریز شده دقیق به درگاه ورودی بانک نگاه میکردم. مثل اینکه همه چیز فعلا امن و امانه! سرم و به طرف لوییس برگردوندم تا گزارش اطراف بدم اما با دیدن پنی که کنارش ایستاده بود جاخوردم. عصبی با چشم و ابرو به پنی اشاره کردم تا بگه برای چی اینم با خودش اورده ولی متاسفانه لوییس منگل تر از این حرفا بود. لوییس: هاا چی میگی نمیفهمم!؟ با حرص زیر لب زمزمه کردم: تو کِی چیزی فهمیدی که این دومین بارت باشه!

اینبار مخاطبم خود پنی بود: برای چی اومدی؟ من ازت نخواستم! خونسرد لب زد: آدام گفت بیام.چون تو از پسش بر نمیای. دست به سینه شاکی گفتم : کی گفته من از پسش برنمیام کلی از این کارا کردم! و همشونم موفق آمیز بود. یه تای ابروش و بالا داد و سرد گفت: یکیش و نام ببر؟ متفکر لب زدم: خب.. خب یه لحظه صبر کن هل شدم یادم رفت. برای خلاصی از نگاه خیره اش، به طرف لوییس برگشتم و با غرور گفتم: تو یکیش بگو تا ضایع بشه. شوکه به خودش اشاره کرد: من!... داداش میشه بیخیال من بشی من حضور ذهن ندارم. پنی کنایه امیز گفت: حضور ذهن نداری یا از تالون میترسید! گویا به لوییس فشار اومد که یهو مثل بمب ساعتی ترکید و به حرف اومد: من که تا حالا ماموریت موفق امیزی ازت ندیدم. جمله اخرش مثل پتک تو سرم خورد. چند سرفه مصلحتی کردم تا بیش از این ضایع نشدم بحث و عوض کردم: خب.. داره دیر میشه باید بریم. پنی: خب بحث عوض کردی کلک

کلافه نفس عمیقی کشیدم و جورابا رو به طرفشون گرفتم: رو سرتون بکشید دیر شد. پنی با بی میلی از دستم کشیدش و گفت: محض احتیاط میپرسم احیانا که این جوراب خودت نیست؟ در همون حال که جوراب و روی سرم میکشیدم گفتم: نمیدونم یکیش مال من بود، شانسیه دیگه گیر هر کس افتاد. با قیافه کج و کوله پوشیدش و بلاخره ساکت شد. جلوتر از بچه ها با قدم های بلند از این طرف خیابون تا اون طرف دویدم و به محض اینکه رسیدم. تفنگ تقلبی و از تو جیب پشتی شلوارم بیرون کشیدم و با صدای بلندی فریاد کشیدم: دستا بالا. چشمای همشون گرد شده و با ترس و لرز به دستورم عمل کردن. ناخداگاه لبخندی روی لبم نشست. خدا میدونه چقدر خرذوق شدم و احساس غرور کردم. بعد سال ها بلاخره یه کار درست و حسابی بهم دادن. غرق غرور بودم که زیر دستام(منظورش همون پنی و لوییس خودمونه😁😂) به حرفم گوش میکردن

اما زیاد طول نکشید که صدای جیغ پنی بلند شد. وحشت زده جوراب و از رو سرش بیرون کشید: ای داد بیداد این که جورابه تالونه.. . بهت زده به عقب برگشتم و به پنی که ریلکس حرف میزد و اصلا نگران این نبود که شناسایی بشیم نگاه کردم. پنی: لوییس بیا باهم عوضشون کنیم تروخدا!؟ اون بلاگرفته هم سریع جوراب و برداشت و با ترس گفت: نه نه حتی فکرش و نکن من اون بوگندو سرم بزارم! پنی اینبار به من نگاه کرد و با چشمای مظلوم لب زد: حداقل تو بیا عوضش کن! از شدت عصبانیت رو به انفجار بودم. میدونستم همه ی اینا بهونه اس تا کار خلاف انجام نده! صدای نگهبانا باعث شد به خودمون بیایم و قصد فرار کنیم. مثل همیشه!! کاش میزاشت اون حس پیروزی بیشتر دوام داشته باشه. به لوییس اشاره کردم زودتر از من فرار کنه. سرش و به نشونه تاکید تکون داد و به سمت در خروجی حرکت کرد. پشت سرش دویدم و بعد از چند مین برای اینکه خیالم راحت بشه سرم و به عقب برگردوندم و با دیدن جای خالی پنی قالب تهی گرفتم!

ناباور سرجام ایستادم، لوییس که جلوتر از من بود متوجه شد و با تعجب گفت: چیکار میکنی؟ باید قبل از اینکه بهمون برسن دور بشیم! به زور از لبای بهم جفت شده زمزمه کردم: پنی هنوز نیومده! لوییسم انگار تازه فهمید: بیخیال، اون از پسش برمیاد. اشتباه میکرد، درسته پنی یه مامور مخفی بوده ولی دلیل بر این نیست که یه دزد خوبم هست. شک ندارم خودش و الان تحویل پلیس داده.. زیاد نگذشته بود که صدایی توجه ام و جلب کرد. چیزی که میدیدم و باور نمی کرد! خودش بود با یه لبخند بزرگ می دوید تا اینکه بلاخره بهم رسید. رو زانوهاش خم شد و بعد از چند دم و باز دم کمر راست کرد. با تته پته لب زدم: چطوری فرار کردی؟ با غرور سرش و بالا گرفت: هه منو دست کم گرفتی اول زدم همشون و ناکار کردم بعد اومدم.! لبخند روی لبم کم کم خشک شد و نگرانی چند دقیقه پیشم به عصبانیت تبدیل شد. لوییس با خوشحالی کنارش رفت و کلی بهش افتخار میکرد و باهم خوش و بش میکردن.

دستام مشت شد و بدون اینکه بخوام گفتم: لویییس میشه تنهامون بزاری! برای مدت طولانی خیره خیره نگاهم کرد و بعدش بدون هیچ سوالی رفت. پنی: چیکارش داشتی؟ بی حوصله حرفش و قطع کردم: از اول بهت گفته بودم نباید اینجا باشی چرا حرف گوش نمیکنی هاا؟ گیج سر کج کرد: چرا یهو عصبانی شدی! پوزخند تلخی زدم: واقعا نمی فهمی چرا!! داری نقشه هام و خراب میکنی.. میفهمی؟ شاید تنها فرصتم بود که خودم و نشون بدم اما بازم همه چیز و نابود کردی! صدام هر لحظه بلند تر میشد و از اختیارم خارج میشد! توجه ای به صورتش ناباورش نکردم و کلافه رو برگردوندم و همین که اولین قدم و برداشتم با حرفی که زد خشک شد. پنی: باورم نمیشه تمام عشق و علاقه ای که ازش دم میزدی همین قدر دوام داشته باش! بدنم یخ زد، قلبم از تپش ایستاد و ذهن پر کشید به ۲ سال پیش (( متیو پوزخندی زد و تلخ گفت: نکنه اون دختر موطلایی و دوست داری؟ لبخند کوتاهی زدم و آروم با خودم زمزمه کردم: اره خیلی)) من هیچ وقت به پنی در موردش نگفتم، اون چطور.... اوه