حرف دل

اینا همش حرف دله. حرف یه دل مهربون. حرف دل یه عاشق. حرف یه دلی که شکسته شده خورد شده. حرف دلی که از زندگی میگه. زندگی ای که خیلی چیز ها رو به رخ آدم میکشه. همون زندگی ای که همیشه بهمون یاد آوری میکنه که چقدر بی رحمه. اینا همش حرف یه دله که خیلی وقته شکسته.

دلم تنگ است...

هیچ وقت...

پشیمان نیستم. فقط هنوز؛ نمی‌دانم دل چرا در بازی نی رنگ ها یکرنگ بود.

دل تنگ خودم هستم.

غمگین ترین....

شرمنده....

زندگی....

گاهی وقت ها.....

خالی ام...

خالی ام. خالی از درد. خالی از عشق. خالی از حادثه و غم. دلم خالی از هر احساسیه.

این همون دلیه که تا چند روز پیش مشتاق تپیدن و زندگی کردن بود. این همون دله. اما با این تفاوت که دیگه هیچ شوری برا تپیدن نداره.

دیگه مثل قبل به سینه ام ضربه نمیزنه. دیگه نمیکوبه به سینه ام. دیگه اسرار نمیکنه که برو پیشش. برو کنارش و باهاش حرف بزن. هر بار که خواست دوباره بتپه زندگی دوباره بهش یاد آوری کرد که تقلا نکنه چون دوباره نا امید میشه. دوباره زندگی بهش نشون داد چقدر بی رحمه.