۱۰ کلیشه‌ی آزاردهنده‌‌ی فیلم‌های ترسناک

اول میگو بخور بع برو 😐🍤🍤🍤🍤🍤🍤🍤🍤

۱. ماشینی که روشن نمی‌شود ارواح خبیثه» (Poltergeist) محصول ۱۹۸۲، «لپرکان» (Leprechaun) محصول ۱۹۹۳ گرفته تا «فانتوم‌ها» (Phantoms) محصول ۱۹۹۸ و «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» (The Texas Chainsaw Massacre) همه در چه چیزی مشترک هستند؟ همه‌ی آن‌ها اتومبیل‌هایی دارند که روشن نمی‌شوند! در حالی که اتومبیل‌ها بیشتر اوقات قابل اعتماد هستند، به محض اینکه آن‌ها را در یک فیلم ترسناک قرار دهید بلافاصله از کار خواهند افتاد. اولین باری که از این ایده در یک فیلم استفاده شد، احتمالا یک تجربه‌ی نفس‌گیر برای مخاطب بود. اما ما بارها این سکانس را در فیلم‌های مختلف دیده‌ایم و دیگر برایمان ترسناک نیست و حتی قابل پیش‌بینی هم هست و باید بگویم که انتظار چیز جدید و متفاوتی داریم.

۲. استفاده از اصل غافلگیری برای ترساندن مخاطب غافلگیری پایه و اساس فیلم‌های ترسناک است. سازندگان فیلم‌های ترسناک تضمین می‌کنند که مخاطبان را با این تکنیک در جای خود میخکوب کنند. به هر حال، از نظر علمی ثابت شده است که یک سکانس غافلگیر کننده‌ی مناسب، هورمون‌های محرک را در انسان آزاد می‌کند. اما این تکنیک به قدری استفاده شده‌اند که مفهوم آن دیگر خسته کننده شده. ناگفته نماند، بسیاری از فیلم‌های تحسین‌شده‌ی منتقدان از این سکانس‌ها بسیار کم دارند یا اصلا ندارند. «درخشش» (The Shining)، «روانی» (Psycho)، «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) و «کری» (Carrie) نمونه‌های خوبی از فیلم‌های ترسناک هستند که به‌ندرت به ترساندن مخاطب با صدای بلند یا تصویر غیر منتظره اکتفا می‌کنند تا به قول خودشان بیننده را غافلگیر و در جای خود میخکوب کنند.

۳. تلفن همراهی که در مواقع خطر از کار می‌افتد هرچه فناوری تلفن همراه بهتر شود، تماشای این حیله دشوارتر می‌شود. در حقیقت، فیلم‌های ترسناک قبل از اینکه تلفن‌های همراه اختراع شوند، سکانس‌های بسیار ساده‌تری داشتند. توضیح یک تلفن ثابت معیوب بسیار قانع کننده‌تر از یک ابزار با تکنولوژی پیشرفته مانند موبایل است. اما به محض اینکه تلفن‌های همراه به یک وسیله‌ی پرمصرف و عادی در زندگی روزمره تبدیل شدند، سازندگان فیلم مجبور شدند راهی برای جا دادن آن‌ها در فیلم پیدا کنند. کاش کارگردان‌ها توضیح دهند که چگونه با وجود امکان تماس ضروری حتی در جایی که آنتن نیست، باز هم کار نکردن آن را توجیه‌پذیر جلوه می‌دهند؟ در بسیاری از فیلم‌های ترسناک می‌بینیم که دقیقا زمانی که کسی در خطر است و تنها وسیله‌ی کمک‌خواهی‌اش تلفن همراهش است، درست در همان لحظه به هیچ وجه نمی‌تواند با جاهایی مانند ۹۱۱ (یا همان ۱۱۰ خودمان) تماس بگرد. نمونه‌های آن را می‌توانید در «تو بعدی هستی» (You’re Next) محصول ۲۰۱۱ و «شماره‌ی ۱۰ خیابان کلاورفیلد» (Cloverfield Lane) بیابید.

۴. زیرزمین‌های بسیار تاریک خیلی از صحنه‌های فیلم‌های ترسناک در یک زیرزمین تاریک و وحشتناک اتفاق می‌افتند. در این مرحله، شما می‌دانید به محض اینکه قهرمان داستان از پله‌های چوبی ترسناک به پایین می‌رود، چیزی ترسناک در شرف رخ دادن است. انتظار کف‌های سیمانی، منبع نوری که معلوم نیست از کجاست و جیغ‌ و فریاد و ترس اغراق شده‌ی زیادی دارید. بعضی از شخصیت‌ها چاره‌ای جز رفتن به زیرزمین ندارند، مانند فیلم‌های «میزری» (Misery) محصول ۱۹۹۰ یا «برو بیرون» (Get Out) محصول ۲۰۱۷ اما وقتی آن‌ها آزادانه چنین کاری را انتخاب می‌کنند، نباید تعجب کنند که با سرنوشت وحشتناک خود روبه‌رو می‌شوند. همین موضوع برای اتاق‌های زیر شیروانی‌ تاریک در عمارت‌های بزرگ و قدیمی هم صدق می‌کند.

. زمین خوردن قهرمان زن داستان در طول دهه‌ها، ژانر فیلم ترسناک در زمینه‌های زیادی پیشرفت داشته و شامل بسیاری از بازیگران زن درجه یک، از میا (با بازی جین لوی) در «مرده‌ی شریر» (Evil Dead) محصول ۲۰۱۳ تا اولین ابوت (با بازی امیلی بلانت) در «یک مکان آرام» (A Quiet Place) محصول ۲۰۱۸ می‌شود. پس چرا هر وقت یک زن در این فیلم‌ها در حال فرار است به زمین می‌افتد؟ در چنین سکانس‌هایی معمولا می‌بینیم که یک زن که از قضا قهرمان داستان هم هست، با کفش‌های کتانی روی زمین کاملا صاف می‌دود و یک نیروی غیبی باعث زمین خوردن او می‌شود. خنده‌دار است اما این اتفاق در فیلم‌های ترسناک زیاد می‌افتد. اما چرا این اتفاق می‌افتد؟ در بیشتر اوقات، این فقط یک روش سریع و آسان برای توجیه چگونگی رسیدن قاتل به شخصیت اصلی داستان است. شاید هم کارگردان قصد دارد ترس بازیگر را در آن لحظه نشان دهد، اما بهتر است راه متنوع‌تر و جدیدتری پیدا کنند چون این تکنیک بیشتر از ترساندن ما را می‌خنداند!

۶. فرار از دست قاتل به طبقه‌ی بالا این کلیشه در بهترین حالت منطق فیلم ترسناک است. هنگامی که یک قاتل شما را تعقیب می‌کند، بدترین مکان برای فرار از دست او دویدن به طبقه‌ی بالا است، به کجا می‌خواهید فرار کنید؟ قصد دارید از پنجره به بیرون بپرید؟ فیلم «جیغ» (Scream) هم حتی از این کلیشه استفاده کرده. شاید در بهترین فیلم‌های ترسناک هم این‌طور به نظر برسد که بهترین راه فرار از دست قاتل، پناه بردن به اتاق‌های طبقه‌ی بالای خانه است، شاید در آن لحظه گزینه‌ی دیگری به ذهن فراری نرسد. این را می‌توان غریزه‌ی مرگ وزندگی نامید اما تا امروز به ما به‌عنوان بیننده ثابت شده که حتما در خانه‌هایی که لوکیشن فیلم ترسناک هستند، هم مکان‌های بهتر و هم فرصت مناسب بسیاری برای فرار وجود دارد.