رمان بی احساس (پارت ۱)

سلام سلام.می دونم داستان ها تو تستچی زیاد شدن. ولی گفتم یه تنوعی بشه. رمانم که بین اطرافیانم طرف دار داشته. امید وارم شما هم ازش لذت ببرید. ژانر ها:تخیلی ماورائی، کمی طنز ، پایانی غمگین من که خیلی دوسش دارم🔥

قسمتی از زندگی اناهیتا(الهه اب) دختری از جنس سرما که در سن ۱۵ سالگی بعضی از تار های موهاش به رنگ سفید در می اید دختری که احساساتش رو از دست می دهد کاملا سرد می شود مثل دمای بدنش و در سن ۱۷ سالگی متوجه می شود که قدرت کنترل یخ و سرما رو دارد ولی به کسی نمی گوید و در خفا از ان لذت می برد (یعنی گاهی وقتا با قدرتش بازی می کنه و اتاقش رو کلا یخی می کنه ولی اگه احساس کنه کسی میاد ان یخ هارو به درون خودش بر می گردونه) و بیشتر درباره قدرتش اعطلاعات بدست میاورد او در سن ۱۸ سالگی متوجه می شود می تواند تیرگی را از پاکی تشخیص دهد(به این معنی است از افراد بد انرژی منفی و افراد خوب انرژی مثبت دریافت کند) دلیل: یخ به دلیل اینکه اب یخ زده است بار ها از اب پاک تر است و جزو عناصر پاک هست. او تصمیم میگیرد به کلاس های هنر های رزمی برود چون میداند در ایندگان نزدیک بدردش خواهد خورد او اکنون دختری ۲۲ ساله دانشجو در شهرستان ورزقان در استان اذربایجان شرقی زندگی می کند

پارت ۱ -آناااااااااااا -اناهییییییییی -اناهیتااااااااااااااا _بعله بعله اومدم مامان -زود باش دختر جون از پرواز جا می مونیم هااا _باشه اومدم -زود باش پوفففف اصلا درکشون نمی کنم یک ساعت دیگه پرواز داریم و اونها این همه هیجان و ذوق دارن بازم باید تظاهر به خوشحالی کنم اخه این سفر مسخره خوشحالی داره به دسم نگاه کردم یک گوله برفی شیش ساق❄درست کردم و با لذت بهش نگاه کردم ای کاش می تونستم بهشون اون چیزی که هستم رو بگم هییییی اگه بگم ممکنه یه موش ازمایشگاهی بشم چمیدونم رو گرفتم و پایین رفتم .البته با لبخند ساختگی

مامان-به به بالاخره تشریفتون رو اوردین .نچ نچ نگاش کن ترو خدا نه اریشی نه چیزی حالا ولش چون وقت نداریم موهاتم بکن تو شالت چقدر غر میزنه اصلا ارایش به چه درد ادم می خوره جز جلب توجه برای مردا پوففف من نمی دونم چرا موهام رو نمی تونم رنگ کنم هر کاری کنم خاکستریه(به دلیل بودن تار های سیاه و سفید کنار هم به نظر می رسد رنگ مو خاکستری است)نمی دونم مگه چشه موهام معلوم باشه مامان میگه اینجوری میگن تو دختره جلفی هستی که موهات رو رنگ کردی چون همیشه دخترای جلف موهاشون رو رنگ و ورنگ می کنن همش چشمش دنبال حرف مردم که چی میگن برا همین همیشه حجاب می کنم البته ابروهام با تاتو قهوه ایه معلوم نیست (قبول دارم خیلی غر میزنه😶)

فرودگاه: به فضای فرود گاه نگاه کردم چون تابستون بود کولر ها روشن بود البته من هیچ گرمایی احساس نمی کنم ساعت ۱۲ شب هستش بعله ۱۵ دقیقه دیگه پروازه مادر ما انقدر غر می زد می گفت دیر میشه بابا-انا بیا رو این صندلی ها بشین تا شماره پرواز ما رو بگن با لبخند ساختگی چشمی گفتم و نشستم -پرواز ورزقان به ساری بالاخره چه خوب رو صندلیم که وسط دوتا مرد بود نشستم مادر و پدر عزیز ورفتن رو صندلی دو نفره کنار پنجره جا گرفتن دستشون هم درد نکنه واقعا خب ولی مهم نیست هنسفریم رو تو گوشم کردم چشم هام رو بستم و خوابیدم

حس کردم دارم تکون می خورم چشمام رو یکم باز کردم دیدم کله ام رو شونه یکی از اون مرداست اونم خم شده مجله داخل پشتی صندلی رو به رویی رو برداره ولش بزار بخوابم دوباره چشم هام رو بستم ولی گوش هام رو باز نگه داشتم -نگاه کن چه ناز خوابیده گوگولی با من بود؟ پوفف بیخیال خواب سرم رو از رو شونه اش برداشتم درست تو جام نشستم -عه بیدار شدین _نه هنوز خوابم خنده ای کرد و گفت-چقدر پر رویی تو زدی شونه عزیزم رو صاف کردی بعد پرو پرو جوابم رو میدی عجب

با تمام بی احساسی و سردی که تو صورتم ریختم بهش نگاه کردم -می تونستیت بیدارم کنین😐 لرزیدنش رو احساس کردم اون سرش رو انداخت پایین و چیزی نگفت بیخیالش به بقل دستم نگاه کردم اون مرده هم سرش پایین افتاده بود و خوابیده بود در همین حال صدای خلبان امد که خبر از رسیدن ما میداد چه خوب

خب پارت اول صرفاً برای اشنایی ما با شخصیت رمان بوده و از پارت بعد داستان اصلی شروع می شه

آهان راستی رمان من تا بالای ۳۰ پارت هستش که فعلا تا پارت ۱۰ نوشته شده که هر وقت حوصله کنم می نویسم و اینکه من رمان هام رو قسمت به قسمت تو تستچی می زارم

از اینجا به بعد الکیه

کامنت