ستاره خاموش

✨✨✨

من نمیدانم چرا و چگونه در قعر این چاه افتادم. ولی میدانم هربار پروانه هایم را دفن کردم تو اینجا بودی. هرگاه فرشتگان آسمان مرا لعنت کردند و شیاطین مقابلمان قصد جانمان را کردند اینجا بودی نمیدانم اینبار چیست که قلبم را میلرزاند. قلبم چاک خورده.

نمیدانم اینبار چیست که باعث شده قلبم بلرزد و جریان خونم یخ بزند. انگار دیگر جانی در تن ندارم. انگار شیطان اینبار طنابش را دار مرگم کرده. پ ریزادم، من همیشه اینجایم. حتی اگر در چشمانت برق تاریکی ببینم اینجا میمانم. حتی اگر قلبت را رشته رشته کرده باشم، تا آنجا که جان در تن دارم خنجرت را در قلبم فرو میبرم تا قلبت را ترمیم کنم. من هرچه بود به زبان آوردم، هنوز هم می آورم.

قلبم را خاکستر نمیکنم، ولی نمیخواهم این قلب تو باشد که برای ما میسوزد. ما اینجاییم، در دشتی که نمیدانیم قبلا سوخته یا که هیچگاه حتی گرمای شعله را حس نکرده. گفتی قلبم را برای تو به آتش نکشم، نمیکشم. قلبم را برای خودم به آتش میکشم. اگر ستاره قطبی نازنینم، پریزادم، روزی دگر اینجا نباشد، این منم که به آتش کشیده میشوم.

و شاید آن روز، برای نخستین بار، هیچ‌کس نباشد که از میان خاکسترها صدایم بزند؛ هیچ‌کس نباشد که دستش را به سویم دراز کند. پریزادم، اگر روزی نباشی، من ترسیم بال پروانه های قلبم را گم نمیکنم؛ آنروز تنها دیگر پروانه ای راه خانه را بلد نیست...