غضب آسمان

✨✨✨

ما اینجاییم ولی گویی هیچگاه اینجا نبوده ایم. مردمیانی سیاه که انگار برتر از حیوانات بخت برگشته بودند ولی هنوز کافی نبود! آنها باید از خلق هم فراتر می بودند. اگر فرشتگان میدانستند این آدمیست که باید بر او سجده کنند، به شیط/ان بدل میشدند و به کمک شیط/ان جلوی پایمان سنگ می انداختند. از سفیدی و نیکی میگویند ولی من در این جهان تنها انسان های سیاه و کریهی دیدم که هریک عیبی برتن داشتند و اگر به آن اشاره میکردی سطل های رنگ سیاهشان را بر سرت خالی میکردند.

سرت خالی میکردند. آدمیانی هستیم که سایه هم را با تیر میزدیم. آینه‌های پیش رویمان به اندازه همه جا داشتند، اما کافی بود کوچک‌ترین ردی از دیگری بر آنها ببینیم تا بشکنیمشان. آینه‌ها قربانی مشت‌هایی شدند که حتی خودمان هم دلیل فرود آمدنشان را نمی‌دانستیم. آینه را شکستیم تا تصویر دیگری را نبینیم، غافل از اینکه تکه های شکسته اش بر روی انعکاسمان خط می اندازند و همانطور که ما آن را شکستیم او هم مارا در هم میکوبد.

ما اینجا بودیم تا دنیایی سرسبز بسازیم ولی دنیای سرسبز مردمیان پیشین را ربودیم و تنها قلب پاره کردیم و سینه چاک دادیم. زبان‌هایمان از جنس همان شیشه‌هایی بود که از فرو رفتنشان در دست‌هایمان می‌ترسیدیم؛ غافل از اینکه از مدت ها پیش این سلاحی بود که سینه هارا شرحه شرحه میکرد. صدای رعد را میشنوم، نمیدانم غرش آسمان است یا غرش قلبی که چاک خورده و شکافته شده؟

کاش این باران، آخرین باران باشد. کاش صدای همان رعد، چه از باغ سینه ام و چه از پرده ی بالای سرم، آخرین صدا باشد. کاش این رعد دلیل نبودنم باشد؛ همان‌طور که همیشه غباری بر قلب‌ها بودم، این بار نیز در باران محو شوم.