آن‌سوی آینه‌های وهم

as always من حال نداشتم کاور ادیت بزن_

به خداوندِ عالم و زمین قسمت میدهم. من این بار دیگر توانِ شکستن ندارم. گویی قلبی شیشه‌ای‌ام که آن‌قدر شکسته و خرد شده که دیگر چیزی برای از آن شکستن در آن نمانده است. تصویر آینه وهم انگیز است، تصویر من وهم انگیز است.

تصورِ هیولاهای پنهان، استخوان‌هایم را می‌شکند و روحم را می‌درد. من دیگر نمیتوانم با هیولایی مبارزه کنم که خود تربیت کرده بودم. هر آنچه می‌دانم، خیالی شیرین است؟ هر آنچه می‌پرستم، تصویرِ پروانه‌ای شیشه‌ای است که بال‌هایش را در روشنایی از دست داده است. نمیدانم، میخواهم که در خواب باشم. اگر ذهنم و افکارم و اقیانوس متلاطم فریادهایم حقیقت را بازگو کنند، من دیگر نمیتوانم.

مرا از خودم نجات دهید. مرا از خیال ها و پرده های واقعیت نجات دهید. نمیدانم کجایم، در چه حالم، چه میکنم و اطرافیانم که هستند! گوی اعتمادم آن‌قدر زمین خورده که دیگر به دست‌های بی‌ضربه هم اعتماد ندارم من تکهٔ میانیِ پازلی هستم که حاشیه‌اش را درست نچیده‌اند؛ بااین‌حال، گمان می‌برند جای من میان قطعه‌های درهم‌ریخته و مچاله است.

نمی‌دانم. نمی‌توانم. نمی‌خواهم بدانم. دیگر حتی نمی‌خواهم مجبور به توانستن باشم. من هیچ نمیخواهم. میخواهم کودکی باشم در دامان طبیعت و زیر نوازش ملایم آسمان. میخواهم کودکی باشم که هیچ از سیاهی این دنیای سفید نما نمیداند. میخواهم که نباشم تا بدانم و ندانم و ندانم که میدانم یا نمیدانم.

چون این بار، اگر طوفان ذهنم و زمزمه های درگوشی صداهای درون سرم، خیال نباشند، دیگر نمی‌دانم به کدام حقیقت باید پناه ببرم. پایان من، پایان نوشته های درهم برهمی که خواننده ندارند، پایان دویدن ما، پایان انحلال در این سپیدی بی مرز. دیگر پروانه‌ها پر نمی‌کشند؛ دیگر متولد نمی‌شوند. پرنده‌ها نیز این بار، صدای خود را خاموش می‌کنند.

این دشت، دیگر همان دشت نیست، غبار دیگر هرگز حتی آینه ای پیدا نمیکند تا بداند انعکاسی ندارد.اینبار با اختیار خودم به زنجیرها بازمی‌گردم. از این خاکسترها دیگر پروانه‌ای بال نمی‌کشد. خاکستر آخرین فصل است. تصویر همیشه یک تصویر باقی میماند و نویسنده همیشه نیازمند نهنگ سیاهش است. این... پایان من است.