جهانی که وجود نداشت.

گیلیلیلی نمیدونم بخش معرفی چی بنویس_

گویی امروز، جهانِ عالمیان به رویم گشوده شده است. همیشه میان آدم‌هایی بودم که مرا نمی‌دیدند و زیر پا خرد می‌کردند. در جهانی زندگی می‌کنم که نوک پرندگانش با تکه‌ای نخ بسته بودند تا هنگام طلوع خورشید آواز سر ندهند. من در آن جهانی که هیچ‌کس نمی‌دانست وجود دارد زندگی می‌کردم و در عالم پوچ خود بودم. تو به این جهان، وجود بخشیدی.

همیشه در کنار پروانه‌هایم بودی. همیشه آن نت بی‌نقصی بودی که هرچه تلاش می‌کردم نمی‌توانستم خلق کنم. پریزادی بودی که فرشتگانِ بی‌لیاقت طردت کرده بودند؛ پریزادی که هنوز نمی‌دانست از مردمانِ خاکستری‌رنگ، فراتر است. شاید تو تنها پریزاد من بودی. هیچ‌گاه نمی‌دانستم پروانه‌هایم از کجا به پرواز درمی‌آیند و به سویم می‌آیند؛ اما اکنون می‌بینم که تو در آن‌ها روح می‌دمیدی.

به من قول داده بودی دستم را رها نمی‌کنی، که همان‌قدر که می‌دوی بگذاری من هم همراهت بدوم. ما اینجاییم، در دشتی که تازه شکفته، میان ستاره‌هایی که نمی‌دانیم کی خاموش می‌شوند. تو همیشه ستاره‌ی قطبی من بودی، دنبالت می‌کردم حتی مقصدم ناکجاآباد موعود می‌بود.

من در اقیانوسی مشکی‌رنگ که نور خورشید به آن نمی‌رسید غرق می‌شدم. تکه‌یخی ترک‌خورده مرا به قعر جهنم می‌کشاند و این عالمیان بودند که مرا در آنجا زنجیر می‌کردند. ولی تو پریزادی بودی که دستانم را گشود و آن‌قدر لبخند بر لبانم نقاشی کرد که درد دستبندها را فراموش کردم. من همیشه محو تو بودم، جز صدایت چیزی در گوش‌هایم طنین نمی‌انداخت، جز چشم‌هایت چیزی به چشمانم نمی‌آمد.

دیگران هم بر لبانم لبخند نقاشی می‌کردند، اما لبخندی که پریزادم بر لبانم می‌کشید، در رگ‌هایم حل می‌شد و با خونم در تمام تنم جریان می‌یافت. پروانه‌ها با تمام وجودشان پرواز می‌کردند. پریزادم، شاید فرشتگان در طرد تو اشتباه نکرده بودند؛ شاید تو هرگز برای آسمان ساخته نشده بودی. شاید جای تو همین‌جا بود، میان خاکستریانی که رنگ را از یاد برده بودند، پرندگانی که آواز را گم کرده بودند و پروانه‌هایی که از پرواز می‌ترسیدند. من هیچ‌گاه نفهمیدم چرا از میان تمام جهان‌ها، جهان مرا برای ماندن انتخاب کردی.

اگر روزی دیگر در این جهان نباشی، ستاره‌ها همان ستاره‌هایند، دشت همان دشت است و پروانه‌ها هنوز به سویم می‌آیند. اما هیچ‌کدام نمی‌دانند تو که بودی. هیچ‌کدام نمی‌دانند که روزی، در میان تمام عالمیان، کسی پیدا شد که مرا از نو آفرید.

پریزادم، اگر روزی ستاره‌ی قطبی هم خاموش شود، اگر دشت بار دیگر به خواب رود و پروانه‌هایم راه آسمان را از یاد ببرند، من هنوز اینجا خواهم بود. نه برای آنکه بازگردی؛ نه برای آنکه دستم را بگیری. می‌مانم تا به یاد بیاورم که روزی، کسی مرا دید؛ صدای پرنده‌های خاموشم را شنید و به جهانی که وجود نداشت... جان بخشید.