مرثیه‌ی فرشته‌ای که سوخت

از انتشار این یکی هدف دارم..

من هیچوقت یک قدیسه نبودم. زندگی ام را به آتش کشیدی، روی تابلوی نقاشی ام جوهر سیاه ریختی و با خنجر تکه تکه اش کردی. آنروز، روح کسانی را که تمام دنیای من بودند، به تباهی کشاندی تا گناه فرزند شیطان در میان آن همه تباهی گم شود.

تو هیولایی، شاید برای خودت هیولا نبودی، اما آنروز برای من و عزیزانم به شیطانی کریه بدل شدی که در میان لبخندش قطرات خونم را میدیدم. آن روز روح کودکی را از هم دریدی که حتی نمیدانست گناهش چه بوده است! به راستی که شیطان باید دستت را ببوسد و درمقابلت زانو بزند. ولی میدانی؟ من یک فرشته نیستم.

میتوانی تا جایی که جان در بدن داری مرا به دیوار بکوبانی، می‌توانی آن‌قدر ناسزا بگویی تا صدایت در گوش‌هایم بماند.، میتوانی هرچه میخواهی انجام دهی. ولی عزیزانم؟ من یک فرشته نیستم. تو آنروز کاری را کردی که چشمان بسته ام را باز کرد. اینبار من خودم زنجیر دستانم را پاره میکنم.

میتوانی زندگی کنی، ولی من اینجایم. میتوانی فرزند کریهت را تا جایی که میتوانی پشت درها و قفل ها پنهان کنی. حال این منم که شیطانم. در و پنجره و قفل های تو روی من اثری ندارند. من تبرِ همان روز را هنوز در دستانم دارم. ذهنم را پر از حرف هایی از جنس خودت کرده ام، من لطفت را جبران خواهم کرد.

طلب بخشش نکن، من آنروز اشک های پریزاد قلبم را دیدم. آن شب دیدم که چگونه در خود میپیچید؛ تو کاری کرده بودی که شب هم برایش جای امنی نباشد. من اینجایم، تبر خونین در دستانم و لبخندی از جنس یخ روی لبانم. اینجایم و نمی‌دانم پرده‌ای که سال‌ها روی چشمانم کشیده بودند، چگونه از هم دریده شد. آرام آرام گام برمیدارم، هرگام سنگین تر از دیگری.

این‌بار، می‌خواهم بفهمم چگونه می‌شود از دل یک قربانی، چیزی شبیه قا/تلش ساخت. میخواهم بدانم شبیه تو شدن چه طعمی دارد. و شاید بدترین قسمت ماجرا این باشد که این‌بار، دیگر از شیطان نمی‌ترسم....