یاد روزی، نگاه کردن به او

این یه خاطره هست و خب کامل نیست مقداری تغییرش دادم ( برخی موارد رو حذف کردم از داستان ) ۲۵۸۵/۷/۱۹ ، به شکل یه اثر ادبی عاشقانه کوتاه نوشتم خاطره رو

به یاد دارم زمانی که بچه بودم، یک بعد از ظهر که همانند روال همیشه ی ان خانه همه چرت میزدند؛ من هم در کنارشان در اتاقی دراز کشیدم. هنوز به خواب نرفته بودم. به او نگاه میکردم. دیدم که رویش نور خورشید افتاده و مو های مشکی پرپشتش را بور کرده. مو هایش حالتی سفید رنگ یا زرد گرفته بود با هاله هایی طلایی، که انگار نور خورشید را بازتاب میکرد؛ خیلی زیبا بود!

ناگهان از چرتی پریدم. دیدم که اتاق نور کمی دارد و حالتی گرفته است. دیگران همچنان خواب بودند. ان نور خورشید یک خواب بود!

نوری روی موهایش نبود؛ همانطور مشکی رنگ بودند؛ پرپشتیشان حالتی بامزه به او داده بود، چهره اش اخم الود بود و دستانش همچو هر زمان دیگری که خواب است، حالتی داشت که انگار بر سر جلسه نشسته!

نمیدانم ان روز بین نگاه کردنش و خواب دیدن نگاه کردنش، کی خوابم برد؛ ولی هرگز انقدر محو نگاه کردنش نشده بودم.