°تغییر مسیر دادن°

تغییر مسیر میتواند هم بد باشد هم خوب.

گاهی باید وسط راه ایستاد، به جاده ای که پشت سرت کش آمده نگاه کرد و از خودت پرسید: اگر تمام این راه را فقط از روی عادت آمده باشم چه؟ شاید همیشه ادامه دادن، نشانه شجاعت نباشد؛ گاهی شجاعت، همان لحظه ای است که تصمیم می گیری دیگر ادامه ندهی.

ما عجیب به راه هایی وفادار می مانیم که مدت هاست چیزی برایمان ندارند. به کوچه هایی که دیگر بوی خانه نمی دهند، به درهایی که هر بار بازشان می کنیم فقط به اتاقی خالی می رسیم. فقط چون سال ها در آن مسیر بوده ایم، فکر می کنیم باید تا آخرش برویم.

اما بعضی راه ها برای رسیدن نیستند؛ آمده اند تا چیزی را به ما یاد بدهند. یادمان بدهند کجا نباید بمانیم، به چه چیزی نباید برگردیم و چه کسی نباید باشیم. و وقتی درسشان تمام شد، باید آرام از آنها عبور کرد.

راه تازه شاید روشن نباشد. شاید پر از مه باشد و ندانی پشت پیچ بعدی چه چیزی انتظارت را می کشد. اما مگر تمام راه های مهم زندگی از جایی شروع نمی شوند که هنوز هیچ تابلویی برایشان وجود ندارد؟ گاهی باید ندانستن را بپذیری و فقط یک قدم برداری.

اگر روزی مسیرت را عوض کردی، به عقب نگاه نکن و خودت را سرزنش نکن. تو شکست نخورده ای؛ فقط فهمیده ای راهی که زمانی انتخابش کردی دیگر مقصد تو نیست. بعضی رفتن ها فرار نیستند، نجات دادن خودت از ادامه دادن چیزی هستند که دیگر برایت زندگی نیست.