• مرثیه ی نازاده •

جهانی در پس غیاب او... خب؛ بی معناست.

گاهی به تصوّر درآیم پیِ آن دوران کاین چرخ نمی‌چرخید بر محورِ این پیمان جهانی که در آن هرگز، ردّی ز تو پیدا نیست دلتنگِ چه می‌گردم؟ در غربتِ این هجران؟

بر هیچ، اشک ریزم؛ بر سایه‌یِ نادیده بر آن که نبوده است و، بر حسرتِ بی‌میزان شاید که دلِ غمگین، آرام و سکون می‌یافت گر نامِ تو را شب‌ها، می‌کرد رها از جان

امّا چه ارزد امنی، کز لذّتِ دل بستن محروم کند ما را، در ظلمتِ این زندان؟ تو زخمِ شریفی که، درمان نپذیرد هیچ می‌سوزم و بیدارم، از خوابِ خوشِ نسیان

هم تشنه‌یِ یادِ تو، هم خسته ز تکرارم سرگشته میانِ این؛ افکارِ شتابان‌ران ندانم که تو را خواهم، یا آن‌که خودم دیدم در آیینه‌یِ چشمت، ای روشنیِ پنهان!

شادمانیِ بی‌عشق، چون خلوتِ سرمازد بی‌تابیِ طوفانی، بخشیده به من سامان نه مانده‌ای و رفته، نه غایب و نه حاضر پر گشته جهان از تو، ای گم‌شده در باران گر تو نبودی من، خود را نمی یافتم مرداب می‌ماندم، بی‌جلوه‌ی این طوفان!