• بیت آخر •

هنوز اولِ راهم، چه زود شام رسید قلم به کاغذی از بغضِ آسمان چکید

​در این سکوتِ ممتدِ دیواری که رو به ماست، چراغِ روشنِ این خانه‌ی متروک، رو به خاموشی‌ست. من از تمامِ پدیده‌ها، از سایه‌ها، از نور، از صدا، از این پیاله‌ی پُر از دروغِ روزگار،سیرابم. خسته‌ام از این راه خود ساخته، از راهی که گمان میبردم زندگیم را رنگین تر می کند و در انتها، چیزی جز خاکستر از من باقی نگذاشت.

چه زود، این راهِ بی‌انتها به مقصد رسید! به یاد دارم هنوز، بویِ جوانیِ باران‌خورده را در مشامم؛ و پرندگانی که از بامِ خیالِ من، به سمتِ آسمانِ ابدی کوچ می‌کردند. اما امروز... در این تقویمِ تهی از بهار، چه زود، چوبِ خطِ عمرِ من پُر شد! هنوز حرف‌های نگفته‌ای در سینه داشتم، هنوز غزل‌های نسروده‌ای در گلو، که خزان، دستِ مرا از شاخه‌ی زندگی برید.

نگاه کن به این انگشتانِ خسته و لرزان! به این قلم که دیگر یارایِ همراهی ندارد! کاغذ، آینه‌ای‌ست که مرا به خود پس می‌دهد؛ آینه‌ای سفید و بی‌رحم، که انتظارِ آخرین سطر را می‌کشد.

​آه... چه زود شب شد! و من در این واپسین دمِ آویز، با دستی که بویِ خاکستر می‌دهد، دارم آخرین بیتِ عمرم را روی این برگِ کاغذی می‌نویسم: ـ «بدرود، ای تمامِ ناتمامِ من...»