شاید فردا؛

شاید فردا همان چیزی باشد که میخواهم یا که شاید فردا بدترین روز باشد هردو گزینه در واقع بد هستند فقط دیدگاه تو نسبت به آن ها فرق دارد.

شاید فردا صبح که چشم باز می‌کنی، دیگر دلت برای چیزی که از دست رفت این‌قدر تنگ نباشد. شاید یک روز از کنار همان خیابان بگذری و دیگر یادت نیاید چرا روزی تمام قلبت را آنجا جا گذاشته بودی. شاید زمان آرام‌تر از آن چیزی باشد که فکر می‌کنیم؛ اما بالاخره دست روی زخم‌ها می‌گذارد و یادمان می‌دهد چطور بدون لمس کردنشان زندگی کنیم.

ما آدم‌ها عجیب به چیزهایی وابسته می‌شویم که قرار نبوده برای همیشه بمانند. به یک صدا، به یک نگاه، به صندلی خالیِ کنار پنجره، به پیامی که دیگر هیچ‌وقت نمی‌آید، به عادتِ شنیدنِ «خوبی؟» از زبان کسی که حالا حتی نمی‌داند ما هنوز چه شب‌هایی را با یادش صبح کرده‌ایم. و چه غم‌انگیز است که گاهی دلتنگِ خودِ آدم نیستیم؛ دلتنگِ کسی هستیم که در کنار او بودیم.

اما زندگی همیشه آن چیزی نیست که ما برایش نقشه کشیده بودیم. بعضی درها بسته می‌شوند حتی وقتی هنوز دستمان روی دستگیره مانده است. بعضی قطارها می‌روند درست وقتی که فکر می‌کردیم هنوز وقت داریم. و بعضی آدم‌ها درست در همان لحظه‌ای می‌روند که تازه فهمیده‌ایم چقدر دوستشان داشته‌ایم. شاید این بی‌رحمیِ زندگی نباشد. شاید فقط یادآوریِ آرامی باشد که هیچ چیز قولِ ماندن نداده است.

پس اگر امروز چیزی تمام شده، خودت را سرزنش نکن. همه‌ی پایان‌ها به این معنی نیستند که تو شکست خوردی. گاهی یک قصه تمام می‌شود چون دیگر چیزی برای گفتن ندارد. گاهی یک نفر می‌رود چون فصلِ بودنش تمام شده. و گاهی باید چیزی را رها کنی نه چون دوستش نداری، بلکه چون دوست داشتنش دیگر برای هیچ‌کدامتان جایی برای نفس کشیدن نگذاشته است.

و شاید یک روز بی‌خبر از همه‌چیز، در یک عصر معمولی، در میان شلوغیِ یک خیابان یا پشت پنجره‌ی یک اتاق، ناگهان متوجه شوی: دیگر منتظر نیستی. نه اینکه فراموش کرده باشی؛ فقط دیگر نبودنش تمامِ روزت را خراب نمی‌کند. و آن لحظه می‌فهمی بعضی چیزها قرار نیست به ما برگردند. قرار است ما آن‌قدر جلو برویم که دیگر برای برگشتنشان همان آدمِ قبلی نباشیم.