انعکاس غبار

هدفی از انتشار هیچکدوم از متنام ندارم..

من اینجایم، ولی تو مرا نمیبینی. آدم ها تنها خود را در آینه میبینند، دستم را روی شانه هایشان گذاشتم، ولی من آنجا نبودم. انعکاس من در آینه دیده نمیشد. یادت هست؟ نوشته‌های خونین روی پرده ها؟ من نوشته بودمشان. من اینجا نبودم، اما باید غبارها را کنار می‌زدم تا دست‌کم کسی بفهمد پشت پرده گیر افتاده‌ام.

من آن خانه ای بودم که پناه بی پناهان بود و سدی مقابل طوفان دل هایشان. قلب من را خیلی وقت است که آب برده، ولی من هیچگاه شنا کردن را نیاموختم و هرچه برای قلب از دست رفته ام سینه زدم، کسی متوجه قلب در آب نشد. قلبم رفت و با خود من را هم برد. آب اقیانوس آن روز خون قلبم را شست و آن را روی گونه‌هایم نشاند. به گمانم نمیخواست شوری آب و زبری ماسه ها را روی گونه هایم احساس کنم...

من همیشه آن قاصدکی بودم که دنبالش میدویدند تا نابودش کنند، نفس هایشان به گوش هایم میخورد و لحظه ای بعد، دیگر من آنجا نبودم. من برف روی قله‌های دوردست بودم. بازتاب نور خورشید روی تنم می‌درخشید، ولی کسی حاضر نشد قله را طی کند تا به من برسد، اگر هم می‌رسیدند، تنها رویم راه می‌رفتند و با خاک‌های کفششان چنان تیره‌ام می‌کردند که دیگر خود را در آینه نمی‌شناختم.

روزی فرا میرسد که هرکس در آینه اش انعکاسی خواهد داشت، ولی میدانی؟ من آنم که هیچگاه آینه ای نداشته که بخواهد انعکاس داشته باشد! من میپوسم، مثل خاک پای گلی که کسی نمیداند کی خشکیده. من میپوسم و غبار میشوم، همان غباری که روزی تکانش میدادم. من میپوسم، من میپوسم و آنگاه است که آینه ام پدید می آید، ولی آنروز... غبار دیگر انعکاسی ندارد.