«صدای ۳:۱۷» پارت 2

دروددد خوشگلااا امیدوارم حالتون عالی باشه من بعد از چندین قرن آمدم تا پارت 2 این داستان رو بسازم بریم؟

گوشی رو قطع نکردم. چند ثانیه فقط به صفحه خیره موندم. بعد آروم پرسیدم: «صدای قدم‌ها… از کدوم اتاق میاد؟» چند لحظه سکوت کرد. گفت: «اتاق آخر راهرو.»

خون توی رگ‌هام یخ زد. گفتم: «اون اتاق رو باز نکن.» پرسید: «چرا؟» جوابی نداشتم که بتونم بهش بگم. فقط گفتم: «چون من یه بار بازش کردم.»

صبح روز بعد، دوباره رفتم سراغ دفترچه. همون دفترچه‌ای که ماه‌ها پیش از اون خونه برداشته بودم. صفحه‌ای که آخرین بار خالی بود… دیگه خالی نبود. با همون دست‌خط نوشته شده بود: «تو نباید دفترچه رو با خودت می‌آوردی.»

دفترچه رو بستم. ولی صدایی از داخلش اومد. سه ضربه. تق. تق. تق. دقیقاً مثل صدایی که هر شب پشت در اتاق می‌شنیدم.

دفترچه رو دوباره باز کردم. این بار یک جمله‌ی دیگه ظاهر شده بود: «اون صدای قدم‌ها برای نزدیک شدن نیست.» صفحه بعد رو ورق زدم. «برای شمردنه.»

همون لحظه گوشی زنگ خورد. همون مستأجر جدید بود. با صدایی لرزون گفت: «امشب… یه چیز عجیب دیدم.» گفتم: «چی؟» گفت: «صدای قدم‌ها فقط یه نفر نیست.»

گفتم: «چند نفرن؟» جواب نداد. فقط شروع کرد به شمردن: «یک…» صدای قدم. «دو…» یک قدم دیگه. «سه…» بعد صدای نفس کشیدن. و ناگهان گفت: «چهار نفر.»

گوشی از دستم افتاد. چون من صدای قدم چهارم رو می‌شناختم. اون صدا… صدای قدم‌های خودم بود. اما من داخل خونه نبودم.

گوشی رو برداشتم و دوباره زنگ زدم. جواب نداد. فقط یک پیام فرستاد: «الان پشت در اتاقم ایستاده.» چند ثانیه بعد پیام دوم اومد: «داره با صدای شما میگه: در رو باز کن.»

به صفحه گوشی خیره موندم. بعد دفترچه خودش باز شد. صفحه آخر… فقط یک جمله داشت: «حالا که صدای منو شنیدی، وقتشه برگردی.» ساعت رو نگاه کردم. ۳:۱۷ و درست همون لحظه… از پشت در اتاقم صدای سه ضربه اومد. تق. تق. تق.