فراتر از دنیای ما P𝟥

توی این پارت سعی کردم همونطوری که یکی از کاربرای خوشگل گفت، رمان رو بنویسم و امیدوارم نتیجه‌اش خوب شده باشههه💞(پارت قبل رو لینک میکنم زیر پست)

بی به فکر فرو رفت. چند لحظه به جان خیره موند و بعد نگاهش رو ازش گرفت. 《دروغم نمیگه‌ها..! اون یه موجود ناشناخته‌ست. انسان که نیست. خدای من، چه توقعاتی دارم ازش...》 اما جان برخلاف بی، ساکت مونده بود و نگاهش روی نقطه‌ای نامعلوم ثابت مونده بود. تموم چیزی که اهمیت داشت، مأموریتی بود که به اون سپرده بودن و براش نقشهٔ دقیق و حساب‌شده‌ای در ذهن داشت.

نباید چیزی رو خراب می‌کرد. رئیس بزرگ این مأموریت رو شخصاً به اون سپرده بود؛ و جان خوب می‌دونست که همچین اعتمادی رو نمی‌تونه به‌آسونی به‌دست بیاره. نگاهش دوباره روی بئاتریس ثابت شد. همه‌چیز باید دقیقاً طبق نقشه پیش می‌رفت. البته اگه این دختر عجیب‌غریب دوباره با حرفاش حواسش رو پرت نمی‌کرد...

+ حواست کجاست؟ دارم با تو حرف می‌زنم.. میگم اینجا چیکار می‌کنی؟ بدون اینکه توجهی به حرف‌های دختر مقابلش بکنه، کنارش زد و وارد خونه شد. + آیییی! هِی دیوونه‌ای؟ چرا بی‌اجازه وارد خونه‌ام میشی؟ برو تا پلیس خبر نکردم.. پوزخند کمرنگی روی لب‌های جان نشست. آخه این دخترک بی‌عقل با خودش فکر نکرده که پلیس اصلاً حریفش نمی‌شه؟! به سمت بئاتریس رفت. یک قدم... دو قدم...

با هر قدمی که برمی‌داشت، بی یک قدم عقب‌تر می‌رفت. رنگ از صورتش پریده بود و نگاهش برای لحظه‌ای روی دست‌های جان ثابت موند... بی اونقدر عقب رفت تا به دیوار برخورد کرد. حالا فاصله‌اش با جان خیلی کم شده بود.. جان نیشخندی زد و دستش رو برد بالا. بی برای لحظه‌ای فکر کرد جان میخواد اون رو بزنه و ناخودآگاه چشماش رو محکم بست.

چند لحظه گذشت ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. آروم آروم چشماشو باز کرد و با جاناتانی مواجه شد که روی مبل نشسته بود و خیلی راحت، انگار که خونهٔ خودش باشه، از خودش پذیرایی می‌کرد و میوه و خوراکی می‌خورد! + خدای من! تو چقدر پررویی! جاناتان همونطور که چشماش به تلویزیون روبه‌روش بود و داشت چیپس می‌خورد، با ته‌مایه‌ای از تمسخر گفت: _ پس اون‌همه《از تو نمی‌ترسم》چی بود؟ من که فقط دستم رو بالا بردم، خانوم شجاع.