انعکاس خزان گل‌ها

حستون چیه متنای مسخرمو میخونی_؟

گاهی آدم‌ها نمی‌دانند چرا اینجایند. نمی‌دانیم به چه گناهی روی زمینی پا گذاشته‌ایم که فرشتگان از آن فراری بودند و شیاطین نفرینش کرده‌اند.

ولی من نه فرشته‌ام و نه شیطان، من آدمی خاکستری بودم روی زمینی که مردمانش طوسی‌رنگ گشته بودند؛ زیرا که از شیاطین تغذیه کرده بودند.

از کارما می‌گویند؛ می‌گویند اگر سیاه باشی، چیزی جز سیاهی نصیبت نمی‌شود. اگر سفید بمانی، این فرشتگانند که راهت را می‌گشایند. ولی این چیزها برای کسی که چشمانش تنها سیاهی را انعکاس می‌دهند، پوچ است.

من هیچگاه یک پری نازل‌شده نبودم، ولی هر جا توانستم دستم را در چاله‌ها کردم تا ریشه گل هایت را ترمیم کنم. ولی ریشه‌ی گل‌های خودم هنوز در همان چاله مانده‌اند؛ نمی‌دانم چه کسی حاضر می‌شود دستش را تا آنجا پایین ببرد.

من درهای سینه‌ام را بستم تا مردم نبینند چگونه پروانه‌هایم دفن شده‌اند؛ نبینند سینه‌ام به قبرستانی بدل شده که گل‌ها آنجا خزان می‌شوند و پروانه‌ها برای بار آخر پرواز می‌کنند تا شاید لبخند گل‌های آفتابگردان را ببینند. ولی هیچ نیست، آفتابی نیست تا آفتابگردان‌ها لبخند بزنند. همه آنها خشکیده‌اند.

شاید بدانی، شاید هم نخواهی که بدانی، ولی من دوست دارم آن پروانه‌ای باشم که درهای سینه‌ات را می‌گشاید تا گل‌ها را بخنداند. حتی اگر کسی پروانه من نباشد.

من در خانه‌های همه را می‌کوبم، حتی اگر بر درشان لنگری برای پروانه‌ای نباشد. ما در دنیایی پدید آمده‌ایم که مردمانش خاکستری هستند، ولی اگر آن سینه‌های خاکستری را بگشایی، باغی پر از گل می‌بینی. کسی در سینه‌اش مینا پرورش می‌دهد، دیگری زنبق می‌کارد و دیگری برای مرگ گل‌های بنفشه‌اش عزاداری می‌کند.

نمی‌دانم وقتی در سینه‌ها را می‌گشایند باید چه بگویم؛ من فقط پرواز می‌کنم. من فقط آنجایم. من فقط پیش گل‌ها می‌مانم تا تنها نباشند.

اگر گلی پژمرده شد، من هم خزان می‌شوم. من خشک شدن گل‌ها را در انعکاس گلوله‌های داغِ جاری‌نشده‌ای می‌بینم که منتظر یک تلنگرند تا پایین بریزند. گل‌ها می‌میرند، چون از ابتدا پدید آمده بودند تا بمیرند.

ولی اگر بدانم می‌توانم پروانه گل‌های کسی باشم، اگر بدانم می‌توانم شانه‌ای باشم تا کسی اشک‌هایش را با آن تمیز کند... به پروازم ادامه خواهم داد، چون... پروانه‌ها در آخرین نگاه چشمان گل‌هایت زندگی می‌کنند.