داریم به کجا میریم؟ 🤓

من که می‌دونم نصفتون حتی حوصله ندارید این پست رو کامل بخونید؛ ولی حداقل جمله‌ی اول هر اسلاید رو یه نگاه چشمی بندازید. 🙏🏻

(ورود تحکمی کنم) چرا برای خوندن یک مقاله‌ی ۱۵ دقیقه‌ای حوصله نداریم، ولی سه ساعت اسکرول می‌کنیم؟ شاید مشکل این نیست که وقت نداریم؛ شاید به محرک‌های سریع و پشت‌سرهم عادت کردیم. هر بار که اسکرول می‌کنیم، یه محتوای جدید منتظرمونه ، نمیدونی جالبه جالب نیست خنده داره یا یه فکت علمی؟ در نتیجه دنبالش میری.. هی اسکرول میکنی و این روندو ادامه میدی.. اما یه مقاله متفاوته. تو واسه مقاله خوندن باید به مطلبش توجه کنی، وقت بذاری، حوصلشو داشته باشی. و خب مغز ما جوریه که دنبال چیزای جالب ولی کم هزینست. پس، به نظرتون انتخابش کدومه؟

آخرین باری که حوصلتون سر رفت و به‌ جای برداشتن گوشی، گذاشتید حوصلتون سر بره کی بود؟ ما تقریبا برای هر لحظه‌ی خالی یه راه فرار داریم. توی صفیم؟ گوشی. توی سرویسیم؟ گوشی. حوصله‌مون سر رفته؟ گوشی. حتی وقتی چند دقیقه هیچ کاری نداریم، سریع می‌ریم سراغ یه محرک جدید. شاید به همین خاطره که، هیچ کاری نکردن کم‌ کم برامون سخت شده. در حالی که بی‌حوصلگی لزوما چیز بدی نیست؛ مغز برای فکر کردن، خیال‌پردازی و پردازش اتفاقات روزمره هم به لحظه‌های بدون محرک نیاز داره. پس اگر هر لحظه‌ی خالی رو با یه اسکرول پر کنیم، کی قراره فقط بشینیم و فکر کنیم؟

چند دقیقه بشینید و فقط یه کار رو انجام بدید. بدون اینکه گوشی رو چک کنید. سخته، نه؟ ما عادت کردیم وسط یه کار، مدام سراغ چیز دیگه‌ای بریم. درس می‌خونیم؟ یه نوتیفیکیشن میاد. فیلم می‌بینیم؟ همزمان گوشی دستمونه. حتی موقع حرف زدن با یکی، ممکنه حواسمون پرت صفحه‌ی گوشی بشه. مشکل فقط این نیست که وقتمون گرفته می‌شه؛ توجه‌مون هم مدام بین محرک‌های مختلف جابه‌جا می‌شه. و وقتی دائما به خودمون اجازه بدیم هر چند لحظه یک‌بار از چیزی که حوصلمون رو سر برده فرار کنیم، موندن روی یک کار سخت‌تر می‌شه. شاید برای همینه که یه متن چندصفحه‌ای، یه کتاب یا حتی یه فیلم طولانی گاهی برامون طاقت‌فرسا می‌شه. چون دیگه فقط حوصلمون کم نشده؛ داریم به حواس‌پرتی عادت می‌کنیم.

حالا برسیم به یه چیز جدی‌تر: حال روانیمون. چقدر پیش میاد ساعت‌ها توی گوشی بچرخیم و آخرش حس کنیم حالمون از قبل هم بدتره؟ هر روز زندگی بقیه رو می‌بینیم؛ موفقیت‌هاشون، ظاهرشون، سفرهاشون... و بعد، بهترین قسمت زندگی اون‌ها رو با کل زندگی خودمون مقایسه می‌کنیم. این مقایسه‌ی دائمی می‌تونه روی حال روانی و رضایت ما از زندگی اثر بذاره. قرار بود گوشی ما رو به آدم‌ها نزدیک‌تر کنه؛ پس چرا گاهی بعد از ساعت‌ها آنلاین بودن، احساس تنهایی بیشتری داریم؟

حالا برسیم به بدنمون. چند ساعت در روز می‌شینیم و به یه صفحه نگاه می‌کنیم؟ گردنمون خم شده، بدنمون تقریبا بی‌حرکته و گاهی حتی متوجه نمی‌شیم چند ساعت گذشته. کم‌تحرکی و وضعیت نامناسب بدن می‌تونه با دردهای گردن و کمر و مشکلات اسکلتی‌عضلانی ارتباط داشته باشه. (اگه بدونید چندتا نوجوون با دیسک کمر/گردن دیدم..) گوشی قرار بود وسیله‌ای باشه که استفاده‌مون رو راحت‌تر کنه؛ نه چیزی که باعث بشه ساعت‌ها بی‌حرکت بمونیم.

یه موضوع دیگه رابطمون با غذا و بدنمونه. از یه طرف، هر روز با تبلیغ غذاهای فوق‌فرآوری‌شده و خوراکی‌های مختلف روبه‌رو می‌شیم؛ از یه طرف، همون فضای مجازی مدام بهمون می‌گه باید لاغرتر، خوش‌فرم‌تر و شبیه یه استاندارد خاص باشیم. یکی رژیم جدید معرفی می‌کنه، یکی می‌گه فلان غذا رو نخور، یکی بدنش رو به نمایش می‌ذاره... و وسط این همه پیام، ممکنه کم‌کم یادمون بره که غذا خوردن قرار نیست تبدیل به جنگ با بدنمون بشه. چرا باید برای اینکه شبیه چیزی بشیم که توی صفحه‌ی یه نفر دیگه می‌بینیم، با بدن خودمون بجنگیم؟

حالا برسیم به خوابمون. (وضعیت اکثرتون خرابه_ 😭) چند بار شده بگیم فقط پنج دقیقه دیگه و بعد بفهمیم یه ساعت گذشته؟ گوشی کنار تختمونه، یه ویدئوی بعدی، یه پیام، یه اسکرول دیگه... و همین باعث می‌شه خوابیدن رو مدام عقب بندازیم. نور صفحه و استفاده از گوشی قبل از خواب هم می‌تونه خواب رو سخت‌تر کنه، مخصوصا وقتی محتوای جذاب و محرک باعث می‌شه مغزمون همچنان درگیر بمونه. چرا بعضی شب‌ها این گوشیه که داره خوابمون رو ازمون می‌گیره؟