قتل رویاها؛

«و خدایی که تورا ببخشد هرگز خدای من نخواهد بود»

روزها شب می‌شوند و شب‌ها، روز. ما پیرتر می‌شویم؛فرزندان‌مان جوان و سپس بزرگسال. بهار رو به پایان می‌رود و تابستان بر بامِ خانه می‌تابد. زمان در گذر است و ما، رهگذرانِ فانیِ این پیچش‌های دوّارِ روزگار، راهی باریک برای عبور گشوده‌ایم.

ما عبور می‌کنیم؛ از درازایِ شب‌هایی که صد یلدا را در سیاهیِ محصورکننده‌ی خود جای داده‌اند؛ از رویاهایی که دیگر، جز به نیمه‌شب‌ها، مجالی برای صحبت‌شان نمی‌دهیم؛ از آرزوهایی که دیگر شورِ دست‌یافتن به آن‌ها، رنگِ هدف به خود نمی‌گیرد.

حال، تمامیِ ما عابرانِ بی‌مقصدی هستیم که «جبرِ جغرافیایی»، راهِ تنفسِ رویاهایمان را بند آورده است. بر تمامیِ پنجره‌هایی که خانهِ دل را به قدری نورِ امید روشن می‌کردند، پرده کشیده‌ و بی‌سکون، در این دیرِ مکافات، گوشه ای کنجِ عزلت می‌گزینیم.

نمی‌دانم زندگی را در کدام حادثه‌ی فجیع و غریب‌الوقوع از دست دادیم، اما یقین دارم تک‌تکِ ما لایقِ یک دادگاهیم. لایقِ دفاعیه‌ای که وجودِ آن قاتلِ خون‌خوار را در چهاردیواریِ این خانه‌ی غارت‌شده، اثبات کند.

رویاهای ما به مرگِ طبیعی نمردند. قطعاً جانیِ غاصب و بی‌رحمی در سایه‌یِ دیوارهایِ بی‌ستونِ این خانه برای خویش لانه ساخته است؛ قاتلی که با دستانِ خون‌آلودش تا به بلندایِ عرشِ هستی را لرزانده و اعلامیه‌ی مرگِ ما و رویایمان را، پیش از زمانِ مقدر، به دستِ پیکِ تیزپری نزدِ یکتا خالقِ هستی فرستاده است...