شاید تکه ای از من

سلام این منم مایکل جکسون کسی که گهگاهی میبیندش و با خودتون ممکنه فکر کنید یعنی کی میتونه باشه

لقب های زیادی ندارم مایکل جکسون ، جایکل مکسون ، عایکل عکسون و درکل موارد مرتبط با خواننده پاپ محبوب جهان . اسمم خوب شما میتونید منو دیانا یا حتی علی صدا کنید هیچ محدودیتی نیست ‌. سوم شهریور هجده ساله شدم و حالا قانونی میتونم دوستانم رو به سرپرستی بگیرم.

ـمورد علاقه- گاهی کتاب / انیمیشن / دوبله های طنز / صحبت های طولانی لذت بخش ( صادقانه این برام خیلی محدود پیش میاد ) / سکوت شب ها / بی تکلفی / عکس های مینیمال مفهومی / خوندن توضیحات نقاشی ها / چت کردن و ترول کردن / به طزز خودخواهانه ای تحسین شدن / به طرز مشکوکی مورد انتقاد قرار گرفتن / بستنی / دنت / خانواده بهم پول بدن بگن برو هرچی میخوای بخر / تو بلاگ افکارم رو گفتن خصوصا راجب کتاب ها

ـمورد تنفر- جمع های بیش از پنج نفر / نادیده گرفته شدن / دیالوگ های منقطع و تصنعی / احساسات حل نشده / اینکه کارم رو نیمه کاره رها کنم ( مثلا الان متنم رو هنوز کامل نکردم ) / وقتی یه چیزی رو به پدرم نشون میدم اما به جای تعریف یا تخریب یه سکوت فلسفی تحویلم میده / اینکه عادی نیست همیشه اهنگ های مورد علاقم و احساسم راجبشون رو همه جا بگم / بیداری

اصولا نباید اینو بگم اما چون در حال حاضر خودشیفتگی و تکبر من به عقلم چیره شده ( اقای دارسی هستم تو غرور و تعصب ) : Imposter Syndrome رو در وجود خودم حس میکنم . یعنی چی ؟ یعنی دستاورد های خودم رو نتیجه شانس و اتفاق میبینم و به خودم اعتماد ندارم و خودم رو نالایق میدونم و حس میکنم اگه کسی ازم چیزی راجب همون مهارتم بخواد نمیتونم انجام بدم. نتیجه اش هم میشه کمالگرایی و کاهش اعتماد به نفس که اون رو هم نسبتا حس میکنم . اما به روم نیارید چون احتمالا مرتبط با غم های سال کنکور باشه و به زودی از بین بره ( امیدوارم ).

نمیدونم چرا این عکس رو میذارم! احتمالا چون انیمیشن مورد علاقمه که کاملا فراموشش کرده بودم ولی ناگهان به یادش افتادم . مرده واقعا جنتلمن بود!

و اخرین اسلاید که بازهم نامرتبطه . به طرز رندومی حس میکنم این نقاشی رو میشه به جبرگرایی هم مرتبط کرد :»