?Why 
این ی پیشنویس برای مجموعه ای با همین عنوان هست میخوام ببینم استقبال میشه یا نه 😅
اگر از شما بپرسند: «اولین چرایی که همین الان به ذهنتان میرسد چیست؟» احتمالاً چند ثانیه سکوت میکنید. شاید به اطراف نگاه کنید. شاید به گوشیتان، به آخرین چیزی که خواندهاید یا دیدهاید، یا حتی به اتفاقی که همین امروز برایتان افتاده فکر کنید. بعد یک سؤال پیدا میکنید و میگویید: «چرا فلان اتفاق افتاد؟» اما اگر کمی بیشتر فکر کنید، شاید متوجه شوید آن سؤال، واقعاً سؤال شما نبوده است. فقط چیزی بوده که در آن لحظه پیدا کردهاید تا بتوانید پاسخی برای آن پرسش داشته باشید. شاید این موضوع در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسد. اما بیایید کمی بیشتر به آن فکر کنیم. چرا وقتی از ما میخواهند یک سؤال واقعی پیدا کنیم، ذهنمان ناگهان خالی میشود؟
ما در طول روز به چیزهای زیادی فکر میکنیم. به درس و دانشگاه. به کار و پول. به آیندهای که هنوز نمیدانیم قرار است چه شکلی باشد. به رابطهای که نمیدانیم باید ادامهاش بدهیم یا نه. به آدمهایی که دوستشان داریم. به آدمهایی که از دستشان ناراحتیم. به گذشتهای که هنوز گاهی به سراغمان میآید. به اینکه دیگران دربارهی ما چه فکری میکنند. به اینکه واقعاً چه کسی هستیم و قرار است چه کسی بشویم. ذهن ما تقریباً هیچوقت ساکت نیست. اما کافی است کسی از ما بپرسد: «خودت واقعاً چه سؤالی داری؟» ناگهان سکوت میکنیم. چرا؟ شاید چون خیلی زودتر از چیزی که فکر میکنیم، یاد میگیریم جواب بدهیم؛ اما یاد نمیگیریم سؤال بپرسیم. از کودکی به ما یاد دادهاند جواب درست را پیدا کنیم.
در مدرسه، جواب درست نمره دارد. در خانواده، جواب قابل قبول آرامش بیشتری دارد. در جامعه، جواب مناسب دردسر کمتری درست میکند. کمکم یاد میگیریم برای بیشتر چیزها یک پاسخ آماده داشته باشیم. اما کمتر کسی به ما میگوید: «اگر خود سؤال اشتباه باشد چه؟» کمتر کسی میپرسد: «مطمئنی چیزی که میخواهی، واقعاً خواستهی خودت است؟» «مطمئنی این عقیده را خودت ساختهای؟» «اگر هیچکس قرار نبود دربارهات قضاوت کند، باز هم همین انتخاب را میکردی؟» و شاید مهمتر از همه: «چرا؟» ما از همان سالهای اول زندگی، سؤال پرسیدن را بلدیم. کودک برایش تقریباً همهچیز عجیب است. چرا آسمان آبی است؟ چرا باران میبارد؟ چرا فلانی رفت؟ چرا من نمیتوانم؟
و بعد، کمکم بزرگ میشویم. و اتفاق عجیبی میافتد. تعداد چیزهایی که میدانیم بیشتر میشود، اما تعداد سؤالهایی که میپرسیم کمتر. شاید چون متوجه میشویم بعضی سؤالها جواب سادهای ندارند. بعضی سؤالها آدمها را ناراحت میکنند. بعضی سؤالها ممکن است باورهای قدیمی را به هم بریزند. و بعضی سؤالها حتی ممکن است ما را مجبور کنند دربارهی خودمان تجدیدنظر کنیم. مثلاً یک روز از خودمان میپرسیم: «چرا از زندگیام راضی نیستم؟» ممکن است اول جواب سادهای پیدا کنیم. پول ندارم. شرایط خوب نیست. آدمهای مناسبی اطرافم نیستند. شانس نداشتهام. اما اگر یک «چرا»ی دیگر پشت آن بگذاریم چه؟ «چرا با وجود همهی این چیزها، هنوز نمیدانم دقیقاً چه چیزی میخواهم؟» یا شاید از خودمان بپرسیم: «چرا این رابطه را ادامه میدهم؟» و جواب بدهیم: «چون دوستش دارم.» اما اگر یک قدم جلوتر برویم: «اگر واقعاً دوستش دارم، چرا بیشترِ روزهایی که کنار او هستم احساس آرامش نمیکنم؟»
اینجاست که «چرا» از یک سؤال ساده تبدیل میشود به چیزی جدیتر. چون بعضی سؤالها فقط دنبال جواب نیستند. آنها دنبال حقیقتاند. و حقیقت همیشه چیزی نیست که دوست داشته باشیم بشنویم. گاهی یک «چرا» میتواند ما را با بخشی از خودمان روبهرو کند که سالها نادیدهاش گرفتهایم. ممکن است بفهمیم چیزی که اسمش را علاقه گذاشتهایم، ترس از تنهایی بوده. ممکن است بفهمیم چیزی که اسمش را هدف گذاشتهایم، فقط تلاش برای راضی کردن دیگران بوده. ممکن است بفهمیم سالها برای رسیدن به تصویری از خودمان تلاش کردهایم که اصلاً متعلق به ما نبوده. و شاید از همه سختتر، بفهمیم بعضی از انتخابهای مهم زندگیمان را نه از روی خواستن، بلکه از روی ترس انجام دادهایم. ترس از شکست. ترس از قضاوت. ترس از متفاوت بودن. ترس از اینکه اگر آن چیزی که دیگران از ما انتظار دارند نباشیم، دیگر دوستمان نداشته باشند. اینجاست که «چرا» کمی ترسناک میشود. نه به خاطر خود کلمه. به خاطر راهی که بعد از آن باز میشود.
یک سؤال واقعی شبیه باز کردن یک در است. ممکن است پشت آن چیزی باشد که مدتها دنبالش بودهای. اما ممکن است چیزی هم باشد که اصلاً انتظار دیدنش را نداشتی. و وقتی آن را دیدی، دیگر نمیتوانی به راحتی وانمود کنی که وجود ندارد. شاید به همین دلیل است که بعضی وقتها سؤال نمیپرسیم. نه اینکه کنجکاو نباشیم. نه اینکه جواب برایمان مهم نباشد. فقط هنوز آمادهی شنیدن جواب نیستیم. گاهی ترجیح میدهیم در همان زندگی آشنا بمانیم، حتی اگر از آن راضی نباشیم؛ چون تغییر کردن، ترسناکتر از ناراضی ماندن است. گاهی ترجیح میدهیم باور کنیم آدم درستی را دوست داریم، چون پذیرفتن اشتباه بودن انتخابمان دردناک است. گاهی ترجیح میدهیم فکر کنیم شکست فقط تقصیر شرایط بوده، چون قبول کردن سهم خودمان سخت است. و گاهی حتی ترجیح میدهیم نپرسیم: «من واقعاً چه میخواهم؟» چون شاید جواب این سؤال با چیزی که سالها برایش برنامه ریختهایم، فرق داشته باشد. شاید این یکی از عجیبترین اتفاقهایی باشد که برای انسان میافتد. ما در کودکی مدام میپرسیم «چرا؟» بعد بزرگتر میشویم و یاد میگیریم کدام چراها را بپرسیم و کدامها را نه. یاد میگیریم چه چیزهایی را قبول کنیم. چه چیزهایی را باور کنیم. چه چیزهایی را دوست داشته باشیم. حتی گاهی یاد میگیریم چه رؤیاهایی برایمان مناسبترند. و شاید بدون اینکه متوجه باشیم، بخشی از زندگیمان را با جوابهایی زندگی میکنیم که خودمان هیچوقت سؤالشان نکردهایم. شاید «واژهی ممنوعه» از همینجا شروع میشود. از یک کلمهی ساده. چهار حرف. «چرا». کلمهای که وقتی کودک بودیم، به راحتی به زبان میآوردیم. اما هرچه بزرگتر شدیم، استفاده از آن سختتر شد. شاید چون فهمیدیم «چرا» گاهی فقط یک سؤال نیست. گاهی مخالفت است. گاهی شک است. گاهی کنجکاوی است. گاهی شجاعت است. و گاهی آغاز تغییر. اما اگر دوباره شروع کنیم به پرسیدن چه؟ اگر دربارهی چیزهایی که همیشه برایمان عادی بودهاند، سؤال کنیم؟ اگر دربارهی باورهایمان، انتخابهایمان، رابطههایمان و حتی خودمان بپرسیم: «چرا؟» واقعاً چرا؟ شاید برای بعضی سؤالها جواب پیدا کنیم. شاید برای بعضیها هیچوقت جوابی پیدا نکنیم. اما احتمالاً یک اتفاق دیگر هم میافتد. سؤالهای جدیدی پیدا میکنیم. و شاید این بد نباشد. شاید قرار نیست زندگی مجموعهای از جوابهای قطعی باشد. شاید بعضی وقتها رشد کردن، پیدا کردن جواب نیست. پیدا کردن سؤال درست است. و شاید همهچیز از همانجا شروع شود. از اولین «چرا»یی که این بار، نه برای پاسخ دادن به دیگران، بلکه برای فهمیدن خودمان میپرسیم.
۶ ساعته اومدی پست ساختی_
اول آماده کردم بعد اومدم😅