باغ پروانه ها

اخه یکی به من بگه بخش معرفی باید چی بنویسممممم

من همیشه میدانستم چه میخواهم. همیشه برای هرچه میخواستم تا آخرین نفس دویدم. برایم مهم نیست چندبار زمین میخورم، زانوهایم چقدر زخمی هستند. اگر چیزی را بخواهم به دستش می آوردم. خواستم بگویم تو هم از این قضیه مستثنا نیستی...

من خود میدانم که با منطقم احساس میکنم، میدانم که زبان آدم ها همیشه آزارم میداده. و تو هم میدانی که من هیچگاه زمان خاک کردن پروانه هایم اشک نمیریزم. میدانی از روی مزارشان رد میشوم و هیچ نمیگویم. انگار که پروانه ها هیچوقت نمرده بودند. ولی زمانی که در آینه نگاه میکنم آنها را میبینم. قبرهایی که آنقدر زیادند که وارد ملک همسایه شده اند. قبرهایی طبقه طبقه پر از پروانه های آبی.

شاید اشک نریزم. شاید سوگواری نکنم، ولی خود میدانم چه ساعت های درازی را وقف ضجه های خاموش کردم. چشمانم سرخ است، ولی اشکی نیست. داغ دیده ام، ولی سوگواری نمیکنم. من همیشه همین بوده ام، هیچگاه نمیخواستم کسی بر سر مزار پروانه هایم گل بگذارد. ولی تو گذاشتی... هرچقدر هم که نمیخواستم، تو روی قبر بیشترشان گل گذاشتی.

من دارم میلرزم، سردم نیست. ولی اگر تو اینجا نباشی بیشتر میلرزم. آنقدر میلرزم که استخوان هایم ترک بردارند و خود نیز فرو بریزم. روی قبر پروانه هایم گل نگذار، به جایش فقط حواست باشد تعداد قبرهارا بیشتر نکنی.

من میلرزم، آنقدر میلرزم که فرو بریزم. ولی اگر تو اینجا باشی...شاید کمی کمتر بلرزم. شاید قبرهای کمتری حفر کنم. پس خودت را در چشمم کم نکن؛ چون اگر تو هم نباشی، میترسم دیگر چیزی از این باغ برایم باقی نماند.