سیمایِ او؛

سیمایِ او؛

باری دیگر در لابه لای کتاب‌هایم غرق شده‌ام کلمات می‌آیند و روح و ذهنم را با خود می‌برند.

هوا تاریک است اما قلب من را روشن می‌کند آن جمله‌ای که می‌گوید: «زندگی اموال دیرینه‌ای را از تو خواهد گرفت اما هدیه می‌کند آنچه را که با خود به رویا برده‌ای.»

سکوت همه جا را فرا گرفته است اما قلم من فقط نوشتن را می‌شناسد، همان رقاصی که با خود می‌رقصد و کلمات را در گوشه‌ای از کتاب زمزمه می‌کند.

اما امان از این ثانیه ها که زمزمه ای نو را در وجودم می نوازند و میگویند :« قلمِ دلِ من "سیمایِ او" را بازگو می کند.»