از تبارِ مرگ یا خاکستر: در غربِ وحشی، تو کیستی؟

خورشید در حالِ غروب است و نورِ نارنجی و کدرِ آن، سایه‌های بلندی روی خاکِ خشکِ شهر می‌اندازد. باد، صدای لولایِ شکسته یک درِ چوبی را به گوش می‌رساند. تو اینجا غریبه‌ای؛ نه کسی نامت را می‌داند و نه کسی می‌داند در کوله‌پشتی‌ات چه رازی پنهان کرده‌ای. آیا آمده‌ای تا شهر را نجات دهی، یا آمده‌ای تا آن را به آتش بکشی؟

هنوز چند قدمی در خیابان اصلی برنداشته‌ای که صدای شلیکِ گلوله‌ای سکوتِ شهر را می‌شکند. کمی آن‌طرف‌تر، یک کلانترِ پیر در حالِ مبارزه با سه راهزن است. راهزن‌ها به او چیره شده‌اند و در حالِ غارتِ مغازه‌ی نزدیک هستند. واکنشِ آنیِ تو چیست؟

پس از غائله‌ی خیابان، گرد و غبار فروکش کرده است. کلانتر که زخمی شده، تو را به دفترش دعوت می‌کند. او از تو می‌خواهد به عنوانِ نیروی کمکی در شهر بمانی و نظم را برقرار کنی. اما در همان لحظه، یک تاجرِ ثروتمند و بانفوذ هم به تو پیشنهاد می‌دهد که به عنوانِ «نیرویِ خصوصیِ» او کار کنی؛ پیشنهادی که پولش وسوسه‌کننده است و می‌توانی با آن در این شهرِ بی‌قانون، به جایگاه بالایی برسی. انتخابِ تو چیست؟

نیمه‌شب است. در حالی که شهر در سکوت فرو رفته، به خانه‌ای متروکه در حاشیه شهر می‌روی. آنجا، کسی منتظر توست؛ فردی که می‌داند در آن کوله‌پشتی‌ات چه رازی داری. او از تو می‌خواهد مدارکی را بدزدی که یا می‌تواند شهر را نجات دهد، یا آن را برای همیشه در فقر و آشوب غرق کند. او به چشمانت نگاه می‌کند و می‌گوید: “حالا که تا اینجا اومدی، باید طرفت رو انتخاب کنی. یا با ما باش، یا راهت رو بگیر و برو

روزِ حسابرسی فرا رسیده است. بادِ شدیدی می‌وزد و خیابان اصلیِ شهر خالی از سکنه است. تمامِ گروه‌هایی که در این چند روز با آن‌ها درگیر شدی، در دو سویِ خیابان صف کشیده‌اند. تفنگت را در دست داری و انگشتت روی ماشه است. غبارِ غلیظی فضا را پر کرده، اما تو دقیقاً می‌دانی که هدفت کیست. صدایِ ضعیفی از پشت سرت می‌شنوی که می‌گوید: “هنوز وقت داری برگردی و همه چیز رو فراموش کنی

در حالی که درگیرِ نبردی، ناگهان صدایِ ناقوسِ کلیسایِ قدیمی، تو را به سال‌ها پیش می‌برد؛ زمانی که تو هنوز کسی بودی که به عدالت ایمان داشت. تصاویری از گذشته‌ات مثلِ برق از ذهنت عبور می‌کند. چه چیزی باعث شد آن آدمِ سابق، بمیرد و این غریبه‌ای که الان هستی، متولد شود؟

گلوله‌ای به شانه‌ات خورده است. خون رویِ ماسه‌ی داغ می‌چکد. حالا که درد، تمامِ وجودت را گرفته، حقیقتِ خودت را در این شرایطِ مرگ‌بار می‌بینی. کسی که برایِ مداوایِ تو جلو می‌آید، دشمنِ قسم‌خورده‌ی توست. آیا او را می‌کشی تا شاهدِ ضعیف بودنت نباشد، یا از کمکش استفاده می‌کنی؟

آفتاب پشتِ کوه‌ها رفته و شهر در تاریکیِ مطلق فرو رفته است. تو در مرکزِ میدانِ شهر ایستاده‌ای. دیگر چیزی برایِ پنهان کردن نداری. تمامِ کسانی که تو را می‌شناختند، منتظرند ببینند تفنگت را زمین می‌گذاری یا به شلیکِ نهایی ادامه می‌دهی. کوله‌پشتی‌ات را باز می‌کنی؛ تنها چیزی که از گذشته برایت مانده، یک سکه یا یک نامه است که درونش است. با آن چه می‌کنی؟