فراتر از یک کاراکتر؛ اوبیتو اوچیها

اوبیتو اوچیها؛ پسری که می‌خواست قهرمان باشد اما معمایِ ویرانیِ جهان شد. او شرور نیست، او یک «سوگوارِ ابدی» است که بین حقیقت و رویا، دومی را انتخاب کرد. چرا کسی که دنیا را به آتش کشید، در نهایت به قلبِ ما نزدیک‌تر است؟ تحلیلِ ۸ لایه‌یِ شخصیتیِ اوبیتو؛ از ماسک‌هایِ فریبنده تا رستگاریِ خونین در میانِ خاکسترها. اینجا، عمقِ دردِ یک نینجا را کالبدشکافی کرده‌ایم.

اوبیتو نمادِ کسی است که می‌خواهد دنیا را نجات دهد، اما با ابزارهای غلط. او از «فداکاری» شروع کرد (هدیه دادنِ شارینگان به کاکاشی) و به «ویرانگری» رسید. او به ما یادآوری می‌کند که فاصله بین یک قهرمانِ فداکار و یک فاجعه‌ی جهانی، تنها به اندازه یک «فقدانِ تاب‌آوریِ روانی» است.

شارینگان در خاندانِ اوچیها، ابزارِ دیدنِ حقیقت است. اما برای اوبیتو، این چشم‌ها به ابزاری برای «انکارِ حقیقت» تبدیل شدند. او با دیدنِ مرگِ رین، واقعیت را آن‌قدر دردناک دید که ترجیح داد در دنیای خیالیِ «تسوکیومیِ ابدی» (Infinite Tsukuyomi) زندگی کند. او «بینایی» داشت، اما «بصیرت» نداشت.

او چندین ماسک داشت: توبیِ احمق، مادارایِ باوقار، و اوبیتویِ دردمند. هر ماسک، بخشی از هویتِ او بود که سعی می‌کرد با آن «خلاءِ عاطفیِ» ناشی از مرگِ رین را پر کند. این ماسک‌ها نشان می‌دهند که او تا چه حد از «خودِ واقعی‌اش» فرار کرده بود.

کاکاشی و اوبیتو دو رویِ یک سکه‌اند. هر دو عزیزترین‌هایشان را از دست دادند. تفاوت اینجاست: کاکاشی «درد» را در آغوش گرفت و «پیوندها» را حفظ کرد؛ اوبیتو «درد» را به «خشم» تبدیل کرد و پیوندها را «دروغ» نامید. اوبیتو در واقع همان کاکاشی است که در مسیرِ سوگ، «انتخابِ اشتباه» را انجام داده است.

اوبیتو معتقد بود این دنیا یک «جهنمِ واقعی» است که فقط درد و جنگ تولید می‌کند. او به پوچیِ (Nihilism) محض رسیده بود. او می‌خواست تمامِ هستی را به خوابی شیرین ببرد تا هیچ‌کس «دردِ فقدان» را تجربه نکند. این نوعی «دلسوزیِ تاریک» است که در نهایت به نسل‌کشی ختم می‌شود.

عشقِ او به رین، تنها دلیلِ وجودی‌اش بود. وقتی آن لنگرگاه از بین رفت، کلِ واقعیت برای او فرو ریخت. اوبیتو درس می‌دهد که اگر تنها تکیه‌گاهِ یک انسان، یک «نیروی بیرونی» باشد، با نابودیِ آن، خودِ انسان نیز به یک «هیولایِ بی‌هدف» تبدیل می‌شود.

او می‌خواست «خدا»ی دنیای جدید باشد تا به دردِ همه پایان دهد. اما یک «خدا» که خودش برده‌یِ خاطراتِ گذشته‌اش است، هرگز نمی‌تواند آینده‌ای بسازد. او در تمام مدت، عروسکِ خیمه‌شب‌بازیِ مادارا بود؛ کسی که فکر می‌کرد معمارِ سرنوشت است، اما خودش بخشی از نقشه‌یِ دیگری بود.

اوبیتو در لحظه‌یِ مرگ، نه با حرف، بلکه با «عمل» دوباره خودش شد. او بازگشت به همان پسری که می‌خواست «هوکِاگه» شود. این رستگاری نشان می‌دهد که هیچ‌کس، حتی کسی که دنیا را به خاکستر کشانده، آن‌قدر از «انسانیت» دور نشده که نتواند به جایگاهِ اولش بازگردد.