جهان؛

درود موضوع این متنم برعکس باقی متنام حالت فانتزی داره که من اومدم واقعی گرایانه اش کردم داستان زمانیکه که یهو تمام جهان به مدت یکروز منجمد میشه به جز برای یک نفر و داستان از زبان اون شخصه و شخصیت ما یه حالت خاکستری مانند داره پس اگه از این جور شخصبت ها خوشتون میاد فکر کنم بتونید باهاش ارتباط بگیرید خب بریم سراغ پست :

اکنون دیگر هیچ ردپایی زمین را به کثافت نمی‌کشد. جهان، برای یک روز، از شرِّ هیاهوی آدم‌ها خلاص شده است. خیابان‌ها دیگر زیرِ قدم‌های شتاب‌زده و بیهوده ساییده نمی‌شوند و هوا از نفس‌های گرمِ موجوداتی که مدام چیزی می‌خواهند، چیزی می‌خرند، چیزی می‌فروشند و چیزی را ویران می‌کنند، سنگین نیست.کفِ کفش‌هایم را به لبهٔ جدول می‌کشم و گل را می‌تکانم. دلم نمی‌خواهد نشانی از من بر جا بماند. آدم‌ها همیشه مشتاق‌اند اثری از خود باقی بگذارند؛ نامی روی سنگی، امضایی زیر برگه‌ای، فرزندی، بنایی، قبری. گویی از این وحشت دارند که جهان بتواند بدون آنان هم به کارش ادامه دهد.

دربِ ژیانِ خاک‌گرفته‌ای را باز می‌کنم. صاحبش پشت فرمان منجمد مانده؛ دهانش نیمه‌باز است و نگاهش جایی در میانِ افکارِ روزمره‌اش گیر کرده. احتمالاً به قسط عقب‌افتاده‌ای فکر می‌کرده یا به جر و بحثِ دیشبش. اکنون همهٔ آن نگرانی‌ها، مانند خودش، بی‌حرکت و مضحک به نظر می‌رسند.موتور پس از چند تقلا روشن می‌شود و صدایش در شهر می‌پیچد. تنها صدای زندهٔ این گورستانِ بزرگ.

.از دکانی دو شیشه نوشابه و یک کیک برمی‌دارم. برای نخستین بار در زندگی‌ام، دزدی معنای خود را از دست داده است. مالکیت هم یکی از همان بازی‌هایی است که آدم‌ها برای سرگرم کردن خود ساخته‌اند. فردا دوباره بر سر چند تکه کاغذ، چند متر زمین یا چند شیشه نوشابه به جان هم خواهند افتاد؛ همان‌گونه که همیشه افتاده‌اند.در سفره‌خانه‌ای می‌نشینم. نیمروی دو زرده را با چای شیرین می‌خورم و به صندلی‌های خالی خیره می‌شوم. عجیب است؛ این مکان در نبودِ مشتری‌ها تمیزتر به نظر می‌رسد. انگار آدم‌ها هر جا می‌روند، چیزی از آشفتگی و کثافتِ درونِ خود را نیز با خود می‌برند.

ماه آرام‌آرام بالا می‌آید. ساعتِ دیواری روی یک عدد مانده است، اما برای من زمان می‌گذرد. فقط برای من.فردا همه‌چیز از سر گرفته خواهد شد. زنِ دکان‌دار کودکانش را به چیزی متهم می‌کند که مرتکب نشده‌اند. راننده از بی‌حواسیِ خود در پارک کردنِ ماشین، شرمسار می‌شود، اما این شرم به جایی برنمی‌خورد؛ کارکنانِ سفره‌خانه دو ظرفِ اضافی می‌شویند ،مردی بر سرِ پول با مردی دیگر مشاجره می‌کند. کسی دروغی می‌گوید، کسی خیانتی می‌کند، کسی از موفقیتِ دیگری حسادت می‌ورزد و کسی با لبخند، زخمی تازه بر روحِ دیگری می‌زند. چرخِ فرسودهٔ جهان دوباره به گردش درمی‌آید.من اما امشب را دیده‌ام؛ شبی که زمین، بی‌آنکه کسی لگدمالش کند، زیرِ نورِ ماه آرمیده بود.و هرچه بیشتر به این سکوت گوش می‌دهم، بیشتر به این فکر می‌کنم که شاید انسان بزرگ‌ترین حادثه‌ای بوده که برای این سیاره رخ داده است.