تصویرها اشک نمی‌ریزند.

مجددا حس خاصی ندارم از انتشار نوشته هام. صرفا دوست دار_

آدم ها سه دسته هستند. آنهایی که میدانند چه میخواهند، آنهایی که نمیدانند و آنهایی که نمیخواهند بدانند. من نمیخواهم بدانم. هرچه بیشتر بدانم و بفهمم صدای ذهن و افکارم عمیق تر میشود. من هیچوقت نباید میدانستم. نباید میفهمیدم با حرف هایت چگونه پروانه های قلبم بال بال میزنند.

من هیچگاه نباید می ‌فهمیدم که بال زدن پروانه ‌ها می ‌تواند روح آدم را در هم بشکند من زخمی شده بودم، ولی قلبم چاک نخورده بود. من غم را احساس کرده بودم، ولی نمیدانستم میتوانی در کولاکی از سرما و یخبندان تنها باشی. من تنها بودم، اما نمیدانستم در میان شلوغی هم میتوان یک روح درهم شکسته بود.

من در کولاکی از سرما به زنجیر کشیده شده بودم تا آنکه فهمیدم تنها نیستم. فهمیدم در غار کناری، پشت دیواری از برف و سکوت، کسی هست مثل من. تنها فرقمان این بود که او زنجیری به پا نداشت. من در زنجیرها تقلا میکردم ولی او رها بود. میتوانست برود. میتوانست برود و هیچگاه پشت سرش را هم نگاه نکند.

ولی نرفت. ماند. همینجا. دقیقا در کنار قلب آویخته ام نشست و آنقدر پروانه های قلبم را لرزاند که سرما را فراموش کردم. هیچ ‌کس به من نگفته بود که همین پروانه ‌ها روزی می ‌توانند استخوان‌ های یک روح را خرد کنند. من روزی سرما را فراموش کردم. ولی اکنون که آزادم میخواهم با اختیار خودم به آن زنجیر ها برگردم.

گاهی میدانی مقصری و گاهی فقط دوست داریم که مقصر باشیم. من همیشه دوست داشتم مقصر باشم ولی اینبار میدانم که صاحب تقصیرم. من کسی هستم که هر جا دستم را برای نوازش دراز کردم، رد انگشتانم شبیه یک زخم چرکین باقی ماند.

من میتوانم از مهربانی خنجری بسازم که تنها زخمی‌ هایش تیزی آن را می‌شناسند.. تنها آنانند که میدانند چگونه میشکافد و همه چیز را به خزان بدل میکند. من نمیخواهم قلب هارا پاره کنم. نمیخواهم زخم بزنم تا بعد دنبال مرهمش باشم.

پس اکنون که مقصرم، دستانم را جلو می ‌آورم. بگذار زنجیرها بازگردند؛ بعضی زخم ‌ها حتی آزادی را هم پس می‌ زنند. آدم ها شادند. آدم ها میخندند. آدم ها اشک میریزند. آدم ها... آدم اند! ولی شاید در این قصه، من یک تصویر باشم. تصویری که نه می ‌تواند بخندد و نه می ‌تواند اشک بریزد. تصویرها، زنده نیستند...