ولاگ ماموریت غیرممکن

درود به همگی🌿 امروز قرار بریم مرکز بهشتی ترین میوه تابستون…

مثل همیشه صبحم رو با چک کردن کانال‌های خبری شروع کردم. تا اینکه به این پیام برخوردم... و تصمیم گرفتم بزنم به دل جاده تا از نزدیک صحت این خبر رو بررسی کنم.

خب اسلاید قبلی کاملا ادایی بود. اصلا تو خونواده ما چیزی به اسم «سفر یهویی» وجود نداره و اون پیام کاملا اتفاقی دیده شد. سه ماهه دارم رو مخ خونواده کار می‌کنم و حدود یه هفته‌ست برای این سفر برنامه‌ریزی شده. بله ما از اوناش نیستیم، برای یه پیک‌نیک هم جلسه توجیهی برگزار می‌کنیم. و اما ماجرای این سفر، من میوه‌های تابستونی رو یه جور خاصی دوست دارم. نه پوست کندن می‌خوان، نه ظرف خاصی لازم دارن. فقط لم میدی، مشتی برمیداری و می‌خوری؛ زندگی ایده‌آل🤌🏻 بین همه‌شون، توت سفید یکی از اون جایگاه ویژه‌هارو داره. و از اونجایی که مهد توت سفید ارومیه‌ست... پسسسس... پیش به سوی ارومیه!

ذوق زیاد برای دریاچه قشنگمون… آبی، پرآب، همونطور که حقشه. این دریاچه اونقد شوره که وقتی خشک شده بود، تپه‌های نمک رو زمینش بود. وانگهی اگه برین توش، راحت شناور میمونین. اینجا غرق شدن هنر میخواد، مگر اینکه اونقد دست‌وپا بزنین و از ترس خودتون رو همراه آب خیس کنین که آب بره تو دهنتون، همونجا از شوری آب من یقرا فاتحه مع الصلوات.

بعد از رسیدن به شهر یه پارک پیدا کردیم که ناهار بخوریم و خستگی راه رو در کنیم. قطعا غذا خوردن تو طبیعت یکی از لذت بخش‌ترین کارهاست، حتی اگه باد بزنه سفره رو روی سرت چپه کنه...

و بالاخرههه... بر طبل شادانه بکوبید! نتیجه سه ماه اصرار، خواهش، پیگیری، چانه‌زنی و زجه‌زدن: بهشت توت.

دیگه نمیدونم چی در وصف این بهشت بگم، شما میتونین به عکس نگاه کنین و گریه کنین.

اینجا همراه توت دوغ محلی هم سرو میشه، برای اینکه قندتون بالا نره. چون به شدت توت‌هاش شیرینه جوری که شخصا تصمیم گرفته دیابت رو ترویج بده. البته بعضیا هم ترکیب ترش و شیرین رو خیلی دوست دارن. و راستش... حق هم دارن. ناگفته نماند دوغش هم خیلی خوشمزه بود، پس تصمیم گرفتیم دو بطری دیگه هم بخریم و ببریم خونه.

حالا وقتشه خودمون دست به کار بشیم و بریم مستقیم، بدون دخالت دست بیگانگان، از تولید به مصرف برسونیم.

برا اینکه تو روند توت خوری وقفه نیفته، دوغ رو هم با خودم میبرم که عقب نیفتم.