"پرونده ق.تل آقای قارچ"p3

بخش سوم صدای آژیرها از دور شنیده می‌شد.

باران هنوز می‌بارید و مهمانان در سالن جمع شده بودند. هیچ‌کس اجازه خروج نداشت.

هیچ‌کس..

هویج کنار پنجره ایستاده بود و برای صدمین بار صحنه را در ذهنش مرور می‌کرد.

تاریکی فریاد برگشتن برق ج.سد چاقو و جمله روی دیوار همه چیز زیادی کامل بود ،بیش از حد کامل. مثل صحنه‌ای که برای متهم کردن یک نفر طراحی شده باشد.

یک ساعت بعد، پلیس رسید.

افسر مسئول پرونده مردی بود به نام: سرگرد بیور🦫 (نازی نازی🤏🎀)

«متأسفم، کارآگاه.»

«اما فعلاً شما مظنون اصلی هستید.»

هویج اعتراض نکرد ،نمی‌توانست. تمام شواهد علیه او بودند. چاقو کنار پایش پیدا شده بود و اثر انگشت او بر روی لبه چاقو بود، آخرین کسی بود که با قارچ صحبت کرده بود. و از همه مهم‌تر... او تنها فرد غریبه عمارت بود.

آن شب، افسران به هویج اجازه دادند که تحت نظارت در یکی از اتاق های امارت استراحت کند.

صبح روز بعد، هویج صندلی ای لا کنار کشید و روی آن نشست، سرش را گرفته بود و فکر میکرد، حتی متوجه صدا ها هم نشده بود. «آقای هویج؟» هویج پاسخی نداد، زیرا در فکر فرو رفته بود.

زن صدایش را کمی محکم تر کرد و گفت: "کارآگاه هویج؟؟" هویج متوجه حضور او نشده بود، سرش را کمی چرخاند و در نهایت پاسخ داد «بله، خودم هستم.»

آن فرد، خواهرزاده آقای قارچ بود(دقت داشته باشید که در حقیقت فرزند واقعی خواهرزاده آقای قارچ نیست و از کودکی پیش آن بزرگ شده است.) دوشیزه بلوبری.

«تمام مدت نمیشنیدید که چی میگفتم؟» «خیر، خانم» دوشیزه، با نگاه سردش هویج را بر انداز کرد و رفت. هویج واقعا نمیدانست او را چه کار داشته است.

بخش چهارم هویج به اتاق آقای قارچ رفت. اتاق بزرگ بود کتابخانه‌ای قدیمی داشت یک میز یک شومینه و ده‌ها کتاب در نگاه اول...کاملاً عادی

اما هویج به دنبال چیز دیگری بود.

او کشوها را گشت. فایل‌ها را بررسی کرد. قفسه‌ها را نگاه کرد. هیچ چیز...

تا اینکه چشمش به ساعت دیواری افتاد. ساعتی قدیمی. و درست زیر آن... یک کلید کوچک. با پلاک فلزی.

قلب هویج تندتر زد. اما این کلید متعلق به چه چیزی بود؟

یک ساعت بعد پاسخ را پیدا کرد. در طبقه سوم عمارت.

همان راهرویی که همیشه قفل بود...