زندگی‌یک‌هیولا² p¹⁶

دروددد.مرسی بابت حمایت هاتون 😭واقعا بهم انگیزه میدن 🥹🥲به پارت های قبل هم سر بزنید:)

او آن چیزی که نفهمیدم چیست را به سمتم میگیرد. دقیق که نگاه میکنم، لباسی بدون آستین و قرمز رنگ است. از او میگیریم و با یک علامت سوال نگاهش میکنم. او میخندد. «قیافه ات عالیه آریک.»و بعد اشاره میکند.«اینو مامانم برای وقتی بزرگتر شدم گرفته بود. منم دوست دارم بدمش به دوستم.»

دوست؟ با این کلمه چیزی در من تکان میخورد .دوست...دوست...دوست... تنها تصوری که مغزم از دوست دارد، الی است. نمیخواهم او مثل الی باشد. نمیخواهم.«میپوشیش آریک؟» سری به نشانه منفی تکان میدهم. «الان نه.» نمیخواهم زخم هایم را ببیند. هرگز نمیخواهم ببیند دنیا _و شاید حتی گاهی اوقات خودم_با من چه کرده است.

دستش را روی چشم هایش می گذارد و پشتش را به من می‌کند. «خواهش میکنم.من نمیبینمت. بپوشش.» چند لحظه ای صبر میکنم و بعد بلند میشوم.«اگه روتو برگردونی بچه، از بالا پرتت میکنم پایین.»او میخندد. «باشه باشه.»پیراهنم را در می آورم. لباس او را میپوشم.

«میتونی برگردی.» رویش را به سمتم میکند.و مرا میبیند. مرا واراندازی میکند. موهای مشکی ام. چشم های بنفشم. پوست رنگ پریده ام. لباس قرمزی که به من هدیه داده است. آنقدر عمیق مرا می‌نگرد که میتوانم عمق خودش را نیز در چشم های آبی اش ببینم. قلبم...؟ قلبم دارد می تپد؟ طوری که من بتوانم حسش کنم...؟چطور ممکن است؟

«تو خوشگلی آریک!» بلند میشود و به سمتم می آید. به موهایم دست میزند. «موهاتم خوشگلن» دستش را پس میزنم.«یه قانون دیگه هست که اجازه نداری بهم دست بزنی. فهمیدی؟» میفهمم فریاد زده ام. او نترسیده است. میخندد و دست هایش را به حالت تسلیم بالا می آورد. «اوه اوه باشه ببخشید»