فوتبال در سیاره سرخ

با شروع سفرهای فضایی خصوصی و برنامه‌های جدی ناسا و اسپیس‌ایکس برای ساخت پایگاه روی مریخ در دهه آینده، دیگر صحبت از زندگی در سیاره سرخ رویایی و دور از دسترس نیست

با شروع سفرهای فضایی خصوصی و برنامه‌های جدی ناسا و اسپیس‌ایکس برای ساخت پایگاه روی مریخ در دهه آینده، دیگر صحبت از زندگی در سیاره سرخ رویایی و دور از دسترس نیست. سوال مهمتر این است: انسان در اوقات فراغت خود در مریخ چه می‌کند؟ طبیعت رقابت‌طلب انسان نشان می‌دهد ورزش اولین و مهمترین گزینه برای حفظ سلامت جسمی و روانی خواهد بود. اما آیا بازی فوتبال در مریخ شبیه زمین است؟

نیروی گرانش در مریخ حدود ۳۸ درصد زمین است. یعنی اگر یک توپ فوتبال استاندارد با وزن ۴۳۰ گرم را روی زمین در نظر بگیریم، همین توپ در مریخ فقط ۱۶۰ گرم وزن دارد. نتیجه این کاهش وزن، شوت‌هایی با مسیرهای غیرقابل پیش‌بینی و ارتفاع بسیار بیشتر از زمین است. یک ضربه معمولی که روی زمین از دروازه عبور می‌کند، در مریخ ممکن است تا ارتفاع ۱۵ متری بالا برود و ۸ ثانیه در هوا بماند. این یعنی دروازه‌بان‌ها فرصت بیشتری برای واکنش دارند اما پیش‌بینی فرود توپ تقریبا غیرممکن می‌شود.

بدن انسان در گرانش پایین واکنش متفاوتی نشان می‌دهد. عضلات دیگر نیازی به انقباض قوی برای حرکت ندارند، بنابراین بازیکنانی که در مریخ به دنیا بیایند، عضلات بسیار ضعیف‌تری نسبت به انسان‌های زمینی خواهند داشت. از طرف دیگر، پرش‌های بلند تا سه برابر ارتفاع زمین ممکن می‌شود. یک بازیکن فوتبال مریخی می‌تواند برای ضربه سری، تا ارتفاع ۲ متری از زمین بلند شود. اما خبر بد این است که سیستم قلبی عروقی به مرور تحلیل می‌رود و بازیکنان پس از ۵ دقیقه دویدن شدید، دچار افت شدید فشار خون می‌شوند.

این بزرگترین مانع است. جو مریخ ۹۶ درصد دی اکسید کربن و فشار آن کمتر از یک درصد فشار جو زمین است. به زبان ساده، بدون لباس فضایی کامل، یک بازیکن در عرض ۱۵ ثانیه هوشیاری خود را از دست می‌دهد. پس هر بازی فوتبالی باید در یک گنبد فشرده با هوای شبیه به جو زمین برگزار شود. اما اگر همین الان یک گنبد ۱۰۰ متری روی مریخ بسازیم، وزن هوای داخل آن ۲۵۰ تن خواهد بود و باید مدام نشتی‌های احتمالی را ترمیم کرد.

اندازه زمین فوتبال مریخی باید تغییر کند. به دلیل ماندگاری طولانی توپ در هوا، زمین عادی ۱۰۵ متری خیلی کوچک است. پیشنهاد من زمینی به ابعاد ۲۰۰ در ۱۲۰ متر است تا بازی از رویارویی‌های هوایی جذاب پر شود. دروازه‌ها هم باید ۳ متر ارتفاع و ۹ متر عرض داشته باشند تا با مسیرهای اوج گرفته توپ هماهنگ شوند. جالبتر اینکه خط کشی زمین با رنگ معمولی ممکن نیست، چون تابش فرابنفش مریخ طی چند روز رنگ را از بین می‌برد. باید از مواد فلورسنت یا خودروشن استفاده کرد.

فوتبال فقط یکی از گزینه‌هاست. والیبال مریخی می‌تواند شگفت‌انگیز باشد؛ توپی که ۱۵ ثانیه در هوا می‌ماند، حملات ترکیبی چند مرحله‌ای را ممکن می‌کند. بسکتبال با سبدهای متحرک و شناور جذاب خواهد بود. اما ورزش‌های تماسی مانند راگبی یا کشتی کمر در مریخ ریسک بالایی دارد؛ یک پرتاب اشتباه ممکن است ورزشکار را تا سقف گنبد پرتاب کند. شاید بهترین ورزش برای مریخ، ورزشی باشد که هنوز اختراع نشده؛ ترکیبی از شنا در هوا و هدف‌گیری با توپ‌های سبک.

طراحی ورزش برای مریخ فقط یک بازی ذهنی نیست. همانطور که برنامه فضایی شوروی و آمریکا در دهه ۶۰ منجر به اختراع لباس‌های فشرده ساز و مواد غذایی آماده شد، رویای فوتبال مریخی می‌تواند علم پزشکی ورزشی را متحول کند. لباس‌هایی که از تحلیل عضلات جلوگیری می‌کنند، توپ‌هایی با رفتار آیرودینامیک قابل کنترل و حتی روش‌های جدید بازتوانی مصدومان از دستاوردهای جانبی این تحقیقات است. نسل بعدی فضانوردان شاید فوتبالیست‌هایی باشند که نیمه نهایی جام مریخ را در گنبد شماره ۳ شهر آریس بازی می‌کنند، در حالی که ما روی زمین با تلفن همراه بازی آنها را تماشا می‌کنیم.

ممنون که تا آخر این پست همراه من بودید :) این پست چقدر به شما کمک کرد؟ از 1 تا 20 نمره بدهید!🗣🤝🏻