سیلی.

امیدوارم از خوندن این متن کوتاه لذت ببرید. پ‌ن : با تشکر از حمایت‌هاتون.

برای، برای تو بودن؛ هر روز و شب تلاش میکردم. می‌خواندم و می‌نوشتم و می‌اندیشیدم که اگر در این میان فردی به تو، آسیب برساند چه؟ اگر در این میان بهتر از من، یافتی چه؟ اگر بمیرم و نیایم و تو مرا، نخواهی چه؟ اگر تو نخواهی که جزو دارایی‌ات باشم چه؟ اگر زبانم لال، هرگز به هم نرسیدیم چه؟ اگر بخواهی و بخواهم و شخص سومی واسطه شود ... آن موقع چه؟ آن وقت چه کاری از من ساخته‌است؟

وقتی تمام این ها را برای لیور بازگو میکردم؛ لبخند عجیبی میزد! و آهسته و زیرلب زمزمه میکرد : 《نگران نباش. به زودی فارغ‌التحصیل میشوی، این لباس سفید و آبی را از تن به در می‌آوری و به پیش محبوبت پرواز میکنی.》 لبخندش کمی تلخ بود. وقتی از اتاق خارج میشد از پنجره به حیاط خیره می‌شدم و به انتظار استاد می‌نشستم. استادِ عجیبی بود. سوالاتی از لیور می‌پرسید و به نمودار بزرگی روی مانیتور خیره می‌گشت. حال، ۱۰ سال گذشته. استاد و لیور و آن موجود سفید هر روز به دیدارم می‌آیند و من هنوز منتظرم که نامه‌‌ی فارغ‌التحصیلی‌ام را بدست آورم. موجود دست بردار نبود: "اینجا تیمارستان است!" یا "احمق! باید فرار کنی!" حتی "آخر همچو من در این اتاق میپوسی."

به حرف‌هایش گوش دادم، و به سختی گریختم. با آشفتگی خاطر، پابرهنه می‌دویدم و به سوی خانه‌ات می‌آمدم. با شوق و ذوق به طرفت دویدم و لبخندی به روشنی آفتاب، به شیرینی عطر گل و به زیبایی قاصدک زدم. همانطور که دوست داشتی. ولی با دیدن او در کنارت، شوکه شدم. او به تو لبخندی زیبا تر از من می‌زد و با تو حرف هایی به درخشش ستارگان شب می‌گفت. وقتی به طرفت دویدم و سعی کردم تا دوباره تمامی آن خاطرات را زنده کنم، با وحشت سیلی‌ای در صورتم کوبیدی و با تیمارستان تماس گرفتی. با تعجب و ترس به خود لرزیدم و علتش را پرسیدم، ولی تو گریستی.

دنیا برایم لحظه‌ای تیره و تار شد : "تو می‌گریستی." ولی ... ولی برای چه ؟ برای من ؟ برای شکاف ذهنی‌ام ؟ یا چون نتوانسته بودی مرا از خاطراتت پاک کنی؟ همانطور که کشان کشان می‌بردنم، به نتیجه رسیدم. زیرا موقت بودم. قرار نبود که به نتیجه برسم پس... صرفا رهایم کردی. آیا به قولت عمل می‌کنی؟ به جواب خواهم رسید؟ آیا... آیا حق من این بود...؟