بانــوی بزرگوارم!

کسی که مولوی را قدری بشناسد ، حافظ را قدری بخواند ، خیام را گهگاهی‌ زیر لب زمزمه کند و تک بیت های ناب صائب را دوست بدارد ، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد .. کسی که زیبایی نستعلیق و شکسته، اندوه مناجات سحری در ماه رمضان ، عظمت خوف انگیز کاشی کاری های اصفهان ، و اوج زیبایی های طبیعت را در رودبارک احساس کرده باشد ، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد .. شاید سخت ، شاید دردمندانه‌، شاید در فشار؛ اما بدون شک به درستی زندگی خواهد کرد . .

عزیزِ مَــن !‌ شب عمیق است ، امّا روز از آن هم عمیق تر است. غم عمیق است امّا شادی از آن هم عمیق تر است》》.

عزیزِ مَــن !‌ اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست ، بگذار یکی نباشد ، بگذار فرق داشته باشیم، بگذار، در عین وحدت، مستقل باشیم. بخواه که در عین یکی بودن ، یکی نباشیم ، بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید. تو نباید سایه کمرنگ من باشی ، من نباید سایه کمرنگِ تو باشم !. این سخنی است که در< باب دوستی >نیز گفته ام .بگذار صبورانه و مهرمندانه در باب هر چیز که مورد اختلاف ماست بحث کنیم ؛ اما نخواهیم که بحث مارو به نقطه مطلقا واحدی برساند.

ای عزیز ؛ انسان ،آهسته آهسته عقب نشینی می‌کند. هیچکس یک باره معتاد نمی‌شود، یک باره سقوط نمی‌کند، یک باره وا نمی‌دهد، یک باره خسته نمی‌شود، رنگ‌عوض نمی‌کند، تبدیل نمی‌شود و از دست نمی رود . زندگی بسیار آهسته از شکل می افتد ؛ و تکرار و خستگی ، بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می‌کند.)

مطمئن باش که هرگز پیش نخواهد آمد که دانسته تورا بیازارم ، یا به خشم بیاورم‌. هرگز پیش نخواهد آمد. و درنهایت ؛ بانوی بزگوار مَن! عطر آگین باد و بماناد فضای امروز خانه مان 🌱..