پیشرفت یا خودفروشی؟

👾سلام👾 چطورین؟ اول بدونین من خودم فن خیلی از گروه‌هام، و این پست نه برای تخریب گروه یا فن گروهی هست، نه تعریف. می‌خوام راجب کی‌پاپی حرف بزنم که فندوم‌ها رو به دو دسته تقسیم کرده، و بدون طرفداری بررسی‌اش کنم🙏🏻✨

راستش این روزا هرجا بحث کی‌پاپ میشه، بحث به دو تا گروه ختم میشه: اونایی که می‌گن الان خیلی بهتر شده، و اونایی که دلشون برای روزای قدیم تنگ شده. من خودم گاهی سردرگمم کدوم طرف درست می‌گه. برای همین گفتم بیام بدون تعصب یه نگاه بندازم به چیزی که بهش می‌گن «کی‌پاپ جدید».

خب، چی شد که کی‌پاپ امروز با کی‌پاپ دیروز فرق کرد؟ چهار تا تغییر خیلی توی چشم میاد: 1. آهنگ‌ها از ۳:۳۰ یا ۴ دقیقه رسیده به ۲:۰۰ یا حتی ۱:۵۰. 2. لیریک‌ها دیگه اونقدر کره ای نیست، بعضی آهنگا ۷۰٪ انگلیسی شدن. 3. عوض شدن روح و مفاهیم 4. فضای کلیپا و لباسا و رقصا جسورانه‌تر از قبل شده. بیاید صادقانه بپرسیم ،این 4 تا تغییر رو باید پیشرفت بدونیم یا پسرفت؟

1. اولین تغییری که توی چشم میزنه، کوتاه شدن طول آهنگ‌هاست. اوایل دهه‌ی ۲۰۱۰، استاندارد کی‌پاپ ۳:۳۰ تا ۴ دقیقه بود، با ساختاری مشخص شامل ورس، کر، بریج و اوت‌رو و رپ. اما از حدود سال ۲۰۲۰، این الگو شکسته شد. ریشه‌ی این تغییر کجاست؟ الگوریتم تیک‌تاک و اسپاتیفای. آهنگ‌های کوتاهتر قابلیت وایرال شدن سریع‌تر و تکرار بیشتر رو دارن. کمپانی‌ها برای جذب نسل Z که عادت به محتوای سریع و گذرا دارن، آهنگ‌ها رو به ۲:۳۰ و حتی ۱:۵۰ رسوندن. هدفشون گرفتن توجه در ثانیه‌های اول و افزایش استریم. از طرفی، از دست رفتن بریج و اوت‌رو (که معمولاً زیباترین بخش‌های احساسی آهنگ بودن) باعث شده خیلی از شنونده‌های قدیمی حس کنن آهنگ نیمه‌کاره تموم میشه.

2. دومین تغییر قابل توجه، افزایش چشمگیر لیریک‌های انگلیسی تو آهنگ‌هاست. اوایل، کی‌پاپ عمدتاً کرهای بود با چند کلمه یا یه خط انگلیسی. ولی الان خیلی از آهنگ‌های گروه‌های جدید ۸۰ درصد یا حتی کلا انگلیسی شده. چرا این اتفاق افتاد؟ از حدود ۲۰۱۸ ،۲٠۱۹ به بعد، کمپانی‌ها فهمیدن برای ورود به بازار آمریکا و اروپا و جذب فن‌های غیرکره ای‌، باید مانع زبانی رو بردارن. چون کسی دیگه حوصله ی خوندن زیرنویس ترجمه رو نداره و اسپاتیفای و رادیوهای غربی آهنگ‌های انگلیسی‌تر رو راحتتر قبول می‌کنن.یعنی جهانی شدن سریع‌تر با کمترین اصطکاک.

ولی این تغییر یه هزینه‌ای داشته حس «کره ای بودنِ» کی‌پاپ کم شده.راستش بعضیا دیگه به شوخی می‌گن اگه همینجوری پیش بره، به جای کی‌پاپ باید بگیم «انگلیسی پاپ». چون دیگه اون نشونه‌های زبانی که کی‌پاپ رو از بقیه متمایز می‌کرد، کمرنگ شده.

3. قبل از ۲۰۱۸، فضای حاکم بر کی‌پاپ بیشتر مفاهیم انگیزشی و نوجوانانه بود: رویا، امید، دوستی، عشق ساده، دلشکستگی معصومانه، حتی بعضی وقتا اعتراض به سیستم مدرسه یا جامعه. آهنگا انگار می‌خواستن بگن «تو می‌تونی». ولی از ۲۰۲۰ به این سمت، خیلی از گروه‌ها کانسپت‌هاشون عوض شده. حالا محور بیشتر آهنگ‌ها شده چیز های بزرگسالانه، کلاب و توی بعضی موارد حتی مستقیم رفتن جذابیت فیزیکی.

4. فرق اصلی فقط در انتخاب کلمه یا لباس نیست. خیلی از گروه‌ها الان اومدن با زیرِ عنوان و کانسپت «گرل کراش» یا «اعتماد بنفس» و «خودباوری» مفاهیم واقعاً جسورانه و بزرگسالانه رو مطرح میکنن. راستش گاهی آدم گیج می‌شه، این واقعاً پیام توانمندی و استقلاله یا همون جذابیت فیزیکی؟ اون حس انرژی مثبت و امید قبلی جای خودش رو داده به یه چیزی که از «امید دادن» به «لذت لحظه‌ای» رسیده. خودم هنوز نمی‌دونم این رو باید نشونه بزرگ شدن صنعت دونست یا از دست رفتن کی‌پاپ قدیم.

قبلاً استایل ایدول‌ها ترکیبی از شیک، اسپرت و فانتزی بود. اما الان خیلی از گروه‌ها لباس‌هایی می‌پوشن که قبلاً فقط توی کلاب‌های بزرگسال غربی دیده می‌شد، پارچه‌های تور ، برش‌ها، بندهای چرمی. آرایش هم تیره‌تر و اغواگرتر شده.

سوالی که ذهنم رو درگیر کرد این بود، چرا این لباس ها؟خیلی از کمپانی‌ها میدونن که میانگین سنی فن‌های پولدار کی‌پاپ بالاست. و برای جذب «عمو فن‌ها»(پیرمردهای پولدار)، که معمولاً کسایی هستن که آلبوم می‌خرن، توی فروش نقش خیلی مهمی دارن. این قشر جذب لباس کمتر و جسارت بیشتر می‌شن. پس کمپانی‌ها ایدول‌ها رو شبیه به چیزی می‌کنن که تو بازار بزرگسال غرب می‌فروشه. و در لباس آزادی هنری اینا رو به فروش میرسونن.

موزیک ویدیوها دیگه اون فضای رنگارنگ قدیم رو ندارن. الان لوکیشن‌ها بیشتر به کلوب، و ماشین‌های لوکس و... محدود شده و نگاه‌های سنگین به دوربین و حرکات آهسته متمرکزه. راستش بعضی ویدیوها اگه صدا رو ببندی، شبیه تیزرهای فیلم‌های بزرگسال میشه.

قبلاً رقص کی‌پاپ یه ترکیب بود از پرش‌های هماهنگ، حرکت‌های گروهی منظم بود. ولی الان خیلی از کروگرافی‌ها عوض شدن. حرکات نشستن و بلند شدن با تاکید روی یه قسمت، دراز کشیدن و اینا بیشتر شبیه چیز های دیگه ست تا دنس های پر انرژی کی‌پاپ. اینا دیگه استثنا نیست، داره تبدیل به قانون می‌شه.

مهم‌ترین نکته اینه که این حرکات دیگه کسی رو شکه نمی‌کنه. چند سال پیش اگه یه ایدول ۱۶ ساله همچین حرکاتی می‌کرد، توی اخبار می‌پیچید. ولی الان شده معمول. یعنی خط قرمزهای اجتماعی دارن آروم آروم جابه‌جا می‌شن. و همونایی که امروز می‌گن «این خیلی عادیه»، احتمالاً ۵ سال دیگه چیزای بدتر رو هم می‌پذیرن. و من نمیخوام بگم خوب یا بده، فقط می‌گم این اتفاق داره می‌افته.