اگر اکسیژن جو بیشتر شود چه می شود؟

تا به حال بارها شنیدیم که درصد اکسیژن جو زمین ۲۱ درصد هست. شنیدیم بدون اکسیژن زندگی ممکن نیست و اینکه اکسیژن رو گیاهان تولید می‌کنند... ولی تا به حال کسی بهت گفت اگه درصدش بیشتر بود چی میشد؟

تصور کن صبح بیدار شدی و یکدفعه حس می‌کنی هوا سنگین تر شده. نفست پرتر از همیشه هست... مثل اینکه جهان خودش رو دمیده باشه درون ریه‌هات. اکسیژن بیشتر، یعنی زندگی بیشتر، یعنی انرژی بیشتر... یا شاید فقط توهم ذهن خیال پرداز ما؟ حتی برگ‌ها رنگ روشن تری دارن، آسمون آبی تر شده و تو فکر می‌کنی زمین بالاخره سالم تر شده. همه ای ها فقط با ۴۰ یا ۳۰ درصد اکسیژن جو اتفاق میوفته.

اکسیژن فعلی جو حدود ۲۱ درصده. اگه بشه مثلا ۳۰ یا ۴۰ درصد، بدن ما زنده تر جلوه می‌کنه. سلول ها سریع تر کار می‌کنند، عضلات پر قدرت تر میشن و ذهن تیزتر پاسخ میده. انسان یه حس ابر قدت بودن میگیره... اما در واقع این تندی واکنش سلول هست و هرچه سریع تر واکنش بده، زودتر میسوزه.

سلول های بدن شروع به سوختن میکنن. فرایند اکسیداسیون اینقدر بالا میره که جوونی دیگه یه دوره کوتاه میشه. پوست زودتر خشک و موها خاکستری تر میشن و حتی حافظه هم سبک تر میشه. انگار بدن تصمیم گرفته همه‌ی زندگی رو در نصف زمان خرج کنه. ما نفس میکشیم... حتی بیشتر... ولی عمر کمتر.

در این هوا گیاهان رشد میکنن... مثل داستان های تخیلی. برگ بزرگتر، تنه ها قطورتر و گل ها پر رنگ تر هستن. اما ریشه ها به سرعت میسوزن و خاک از خستگی نفس میکشه. جنگل سبزتره اما از درون پوسیده.

با این سطح از اکسیژن، یک جرقه کوچیک کافیه. شعله ها با وحشی ترین حالت ممکن میسوزن. انسان ها دیگه شمع هاشون رو فوت نمیکنن چون فوت خودش آتیش رو بیشتر میکن. در این جهان حتی آتیش شور و هیجان هم خطرناکه.

آهن زود زنگ میزنه، رنگ ها به سرعت پیوسته میشن و دیوار ها از درون پوسیده. زنگ زدگی دیگه سال ها طول نمیکشه... فقط چند هفته کافیه تا آهن تبدیل زنگ بشه. هوای سنگین همه چیز رو پر میکنه. حتی نفست بخشی از تخریبه.

دیگه هوا طعم داره، تیز، فلزی، مثل نفس زدن رو شعله. اکسیژن بالا حس تندی به دهن میده... مثل مزه آهن یا خون. نفس کشیدن دیگه کار ساده ای نیست. هر دم سنگین تر و داغ تر میشه. انگار زمین خودش رو درون ما می‌سوزونه. و ما لبخند میزنیم چون خیال میکنیم قوی تر شدیم.

دانشمندان میگن این افزایش، واکنش های شیمیایی رو تسریع میکنه. با دوبرابر شدن اکسیژن، زمان پیر شدن تقریبا نیم میشه. تنفس بیشتر یعنی اکسید شدن بیشتر و یعنی تخریب آروم سلول ها... در جهان با اکسیژن بالا، هیچ کس فرصت زیاد زندگی کردن نداره... فقط فرصت شدیدتر زیستن رو داره.

زندگی زنده تر میشه اما ناپایدار تر. هرچیزی که بیش از اندازه فعال بشه خودش رو نابود میکنه. مثل انسان که از شور هیجان میسوزه و بعد در سکوت خاکستر فرو میره. شعله زندگی زیباست البته اگه بدونی که کی باید نفس بکشی... نه له له بزنی.

در جهانی که اکسیژن زیاد داره، همه چیز برق میزنه، میسوزه و زود تموم میشه. گاز حیات اگه زیاد بشه خودش تبدیل به آتیش میشه.