انواع سبک های موسیقی متال

متال فقط یه سبک موسیقی نیست؛ یه درخت چند شاخه‌ست که هر شاخه‌ش از یه چیز به وجود اومده. خشم، اعتراض یا یه نیاز شدید به بیان چیزی. توی این پست راجب‌ سبک های اصلی و معروف ترین‌ هاش توضیح دادم.

1. HEAVY METAL این سبک تو 70s از دل هارد راک و بلوز بیرون اومده. بندهایی مثل black sabbath, judas priest, iron maiden شروع کننده این سبک بودن. ضرب آهنگ های این سبک عموما چهار چهارم ن با تاکید روی ضرب های ۲ و ۴ (یعنی برخلاف راک کلاسیک که معمولا روی ضرب های ۱ و ۳ تاکید داره). آهنگ های این سبک معمولا سرعت متوسط یا کمی بالا دارن، یعنی یه چیزی بین ۱۰۰ تا ۱۴۰ ضرب در دقیقه. تمپو ی آهنگ های این سبک معمولا مید تمپو هستن. ریتم گیتاریست ها در این سبک از موسیقی معمولا ریف های قدرتمندی رو می زنن که در طول آهنگ تکرار میشه. و این ریف ها اغلب بر پایه ی پاور کورد ها ان لید گیتاریست ها هم سولو های ملودیک و اغلب پر تنش می زنن. از همون دسته سولو هایی که انگار می تونی باهاشون بخونی یا زمزمه کنی. توی این سبک بیس معمولا فرکانسش کمتره از گیتارِ ولی از گیتار ریتم پیروی می کنه و اونقدر سنگین نیست. رنج صدای خواننده های این سبک معمولا بالاست و اصولا clean vocal می خونن هرچند توی بخش هایی از آهنگ ها از scream های کنترل شده هم استفاده میشه. اغلب متن آهنگ ها حماسی، فلسفی، فانتزی و گاهی اعتراض اجتماعی ان. تفاوت اصلیش با هارد راک چیه؟ هارد راک هم ریشه تو بلوز داره ولی هوی متال بلوز رو توی خودش کمتر میکنه. و توی هوی متال اصولا گیتار ها دیستورشن بیشتری دارن نسبت به هارد راک و ریف های تکرار شونده داره.

2. THRASH METAL ثرش‌ متال تو اوایل دهه ۱۹۸۰، به عنوان واکنشی به نرم‌تر شدن هوی متال و کراس‌اور شدنش با هارد راک به وجود اومد. بندهای آمریکایی مثل Metallica, Slayer, Megadeath سه تا از شناخته شده های این سبکن. آلمانی‌ها هم مثل Kreator و Destruction نسخه خشن‌تری ساختن. اینجا دیگه خبری از مید ‌تمپو ی هوی متال نیست. ثرش متال معمولا ً بین ۱۸۰ تا ۲۵۰ ضرب در دقیقه داره. ضرب غالبا چهارچهارم هست ولی انگار با دو برابر سرعت هوی متاله (امیدوارم منظورم رو رسونده باشم). تفاوت اساسی با هوی متال اینجاس اینجا دیگه پاورکوردهای ساده کافی نیستن. توی ثرش متال معمولا از ریف‌های Palm Mute استفاده می‌کنن معمولا یعنی کف دست سیم‌ها رو نزدیک اون بیلبیلک گیتار لمس می‌کنه و صدای خشک و تیز تولید می‌کنه. سولوهای ثرش‌متال سریع‌ترین و فنی‌ترین سولوهای تاریخ متال تا اون زمان بودن. ترکیبی از تکنیک Shredding یعنی زدن سریع اسکیل‌ها با جهش‌های نمی دونم چی چی ای ی ناگهانی. خواننده های ثرش کمتر کلین وکال می خونن (یه صدای خشن و عصبانی و گاهی نزدیک اسکریم اما هنوز کاملا دث متال نشده) ثرش متال از جنگ، بی‌عدالتی اجتماعی، فساد سیاسی، و مرگ واقعی حرف می‌زنه... خواستم درباره ی نحوه نواختن بیس تو آهنگ های این سبک هم بگم ولی متاسفانه گوشم اکثر اوقات توانایی شنیدن صدای بیس توی این سبک رو نداره.

3. BLACK METAL بلک متال اوایل دهه ۸۰ شروع شد (Venom اولین بار این اسم رو استفاده کرد)، ولی موج اصلیش اوایل دهه ۹۰ تو نروژ شکل گرفت با بندهایی مثل Mayhem، Burzum، Darkthrone، Emperor. اینجا دیگه خشونت فقط موسیقایی نیست، فضای کار عمدا سرد، یخ‌زده و تاریکه. تمپو معمولا خیلی بالا هست. Blast Beat زیاد استفاده میشه. درام انگار مسلسل شده. گاهی هم برعکس، خیلی کند و سنگین برای ساختن فضای ترسناک تر. برخلاف ثرش که ریف‌محوره، بلک متال بیشتر روی ترمولو پیکینگ کار می‌کنه، یعنی یه نت یا آکورد رو با سرعت خیلی زیاد و پشت سر هم تکرار میکنه. صدا عمدا لو-فای و خشنه. تولید تمیز نمی‌خوان، حتی برعکسش. خیلی وقت‌ها از مینور طبیعی، هارمونیک مینور، یا فواصل دیسونانت استفاده میشه تا حس سردی و شاید شومی بده. برای وکال، یه scream نازک، شیطانی، انگار از ته غار میاد. برعکس دث متال، بیشتر جیغ‌گونه و تیزه. توی بلک معولا ضد مذهب (به‌خصوص مسیحیت)، طبیعت سرد، تاریکی، نیست‌انگاری، مرگ، تنهایی، اسطوره‌های نورس میخونه. بیس همخیلی وقت‌ها زیر دیوار گیتار گم میشه، یا دقیقا همون خط گیتار رو دنبال می‌کنه.

4. DEATH METAL دث متال اواخر دهه ۸۰ تو آمریکا (فلوریدا) شکل گرفت. Death، Morbid Angel، Obituary، Cannibal Corpse از پایه‌هاش بودن. اگر ثرش خشن بود، دث متال یه قدم جلوتر رفت. تمپو هم گاهی سریع (blast beat زیاد)، و گاهی mid-tempo سنگین و خردکننده. ریف‌های گیتار توی دث پیچیده‌تر و سنگین‌تر از بقیه سبک ها هستن. معمولا میشه توی دث متال کروماتیسم فواصل تریتون تغییرات ناگهانی ریتم breakdownهای سنگین رو دید. کوک گیتار معمولاً پایین‌تره (Drop D، D standard یا پایین‌تر). سولو ها کاملا تکنیکی، ولی گاهی آتونال و دیسونانت. بیشتر حس آشوب میدن تا ملودی کلاسیک. برعکس بلک متال که برای وکال از Scream استفاده میکنن، توی دث متال از Growl استفاده میشه. اون صدای بم که شبیه غرش‌ِ. اینجا دیگه خبری از نیمه‌کلین نیست. کاملا خشن. معمولا راجب مرگ، تجزیه بدن، وحشت، فلسفه مرگ، گاهی هم علمی-تخیلی تاریک. بیس اینجا مهم‌تره. خیلی وقت‌ها فنی و مستقل‌تر از ثرش عمل می‌کنه (مثلاً تو کارهای Death)

اول قرار بود اینجا راجب نو متال بگم چون جزو معروف ترین‌ سبک ها(بین مردم البته، نه خود متالهد ها) و عامیانه پسند تره. ولی‌چون‌خودم نو متال دوست ندارم نمیگم‌ برید گریه کنید. 5. GOTHIC METAL گاتیک متال اوایل دهه ۹۰ شکل گرفت؛ وقتی بعضی بندهای دث/دوم متال تصمیم گرفتن فضا رو احساسی‌تر، تاریک‌تر و رمانتیک‌تر کنن. Paradise Lost، Type O Negative، Theatre of Tragedy، Tristania از پایه‌هاش بودن. اینجا خشونت هست، ولی هدفش ترسوندن نیست، بیشتر غمگین و دراماتیکه. تمپو توی این سبک معمولا متوسط تا کندِ. کمتر دنبال سرعت بالا میره، بیشتر دنبال فضا سازی و حسه. ریف‌های گیتار سنگینن، اغلب کوک پایین، ولی مثل دث متال پیچیده و فنی نیستن. اینجا فضا مهم‌تر از تکنیک نمایشیه. آکوردهای مینور، ملودی‌های کشیده، گاهی استفاده از کیبورد و ارکستر سمفونیک. وکال زن و مرد توی این سبک متفاوته. مرد: گاهی باریتون عمیق (مثل Type O Negative) یا حتی گرول زن: سوپرانو یا کلین ملودیک و اترئال بهش میگن “Beauty and the Beast vocals”. سولو ها ملودیک‌تر از دث و بلک. کمتر شرد خالص، بیشتر حس و فضا. راجب‌عشق تراژیک، مرگ، اندوه، تنهایی، ادبیات گوتیک، مذهب، درام احساسی. اینجا بیشتر قبرستون مه‌آلود داریم تا میدان جنگ. بیس واضح‌تر از بلک و ثرش شنیده میشه. تو بعضی بندها (مثل Type O Negative) بیس خیلی برجسته و حتی لیدمحوره. اصلا مشخص نیست که بند مورد علاقم تایپ اُ نگاتیوه، میدونم. و یه چیز جالب، یه بند مثلا گاثیک راک، گاث حساب میشه. اما بند های گاثیک متال، متال حساب میشن.

6. METALCORE متالکور ترکیب هاردکور پانک و متاله. دهه ۲۰۰۰ خیلی اوج گرفت. Killswitch Engage، As I Lay Dying، Trivium، Architects, bad omens. ساختار معمول: ورس → کروس ملودیک → بریک‌دان سنگین گیتار شامل ترکیب ریف‌های ملودیک (گاهی الهام از melodic death metal سوئدی مثل At The Gates) با breakdownهای کوبنده. این تضاد بین خشونت و ملودی یکی از هویت‌های اصلی سبکه. شنونده هم تخلیه خشم داره، هم یه قسمت احساسی که بتونه باهاش همخوانی کنه. این وسط، Breakdown چیه؟ قسمتی که تمپو کندتر میشه، ریف ساده ولی فوق‌العاده سنگین میاد برای moshing. وکال خیلی وقت‌ها دوگانه‌ست. مثلا برای ورس از scream استفاده میشه و در عین حال کروس کلین و ملودیک داره. معمولا درونی، فلسفی، اجتماعی، بعضی وقتا هم معنوی. بیس معمولا با گیتار یکیه، ولی تو تولید مدرن واضح‌تر از ثرش شنیده میشه.

البته متال کلی زیر شاخه های دیگه مثل پراگرسیو متال، دوم متال، پاور متال، گرو متال، سمفونیک متال، گلم متال و.. هم داره که شاید یه روز راجبشون پست بسازم.