زندگی‌یک‌هیولا‌² p⁶

دوستان کاش واقعا میشد نظرتونو راجع به آریک و زندگی مزخرفش بگین 🫡

شاید اکنون اولین باری است که سعی میکنم او را ببینم. نه از آن دیدن های ساده. از آنهایی که بویی از خواندن دارند. میخواهم او را مثل یک کتاب بخوانم. چه جلدش، چه صفحاتش. چه موهای هویجی احمقانه اش که چشم های آبی اش را محاصره میکنند، چه روحِ پاکی که درون صفحاتش وجود دارد.

ماه عزیز، من چاله های تو را دیگر حفظ هستم.فکر کنم این چهره ای که رو به رویم هست هم قرار است از یاد نبرم. نمیدانم چرا. واقعا نمیدانم. اما دیگر مهم نیست. او همانطور که خوراکی را در دهانش میچپاند، سوال عجیبی میپرسد.

«آریک مامان تو کجاست؟» مادرم؟ آه... او را داشتم فراموش میکردم. لعنتی! قرار بود دیگر درباره اش حرف نزنم.«نمیدونم» خوراکی را به سمتم دراز میکنم. من هم نمیگیرم و او در دهانم فرو میکند. با خشم به نگاهش میکنم.

«چه غلطی___» دستش را روی بینی اش میگذارد «هیسسس، موقع خوردن نباید حرف بزنی!» او این را درحالی میگوید که دارد داد میزند و در دهان خودش پر از خوراکی است. عضلات صورتم تکانی میخورند. لبخند؟ پوزخند؟ نیشخند؟ آیا چنین چیزی بر روی صورتم آمده است؟

خیلی وقت است آن را هم فراموش کرده ام.سایه ای روی جاپس میوفتد. انگار بسته تظاهر کردنش تمام شده است. انگار او هم انسانی درد کشیده است. «رایان میگه مامان مر.ده» نمیدانم چه بگویم. اصلا باید چیزی بگویم؟

ماه عزیز من در دلداری دادن به هیچ وجه خوب نیستم. چون تا به حال کسی سعی در مرهم گذاشتن بر زخم هایم نکرده است. حتی نمیتوانم صورت لعنتی ام را طوری کنم که انگار بابتش ناراحت هستم. واقعا ناراحت هستم؟