کهکشان امیدواری؟

روزهای سخت میگذره... روزهای آسون هم میگذره... و ما نباید توی هرکدوم از اینا غرق بشیم.

زندگی،دنیا،جهان و آسمان و...کلیییی کهکشان عظیم داره که واسه خودشون یه کسین.خیلی هاشون آشنان و خیلی هاشون غریبه...خیلی هاشون شناخته شده و خیلی هاشون هنوز منتظرن تا ما پیداشون کنیم.کهکشان های شناخته شده مثل کهکشان مارپیچی،مارپیچی_میله ای،بیضوی،عدسی وار،نامنظم و... امّا...

ما همیشه یه کهکشان خیلی خیلی خیلی خیللیییییی بزرگ تو اعماق دلمون داریم که معمولا و یجوراااییی (همیشه؟)بهش بی توجهی میشه.ولی ما ایرانیا هیچوقت از دستش نمیدیم و اصلا توانایی از دست دادنش رو هیچ انسانی نداره.به خیال خودمون فکر میکنیم اونو نداریم درحالی که در خونه ی این کهکشان عزیزمون تا ابد بازه و ما بهش دسترسی داریم.به این بزرگوار میگن:(کهکشان امیدواری).

خوشی ها تموم میشه...ناراحتی ها هم تموم میشه...و ما نباید تو هرچیزی غرق بشیم.بدونید که خدای این جهان بزرگ زیبای ما،هیچوقت بنده هاش رو تنها نمیزاره و تمام گریه ها و خنده های ما رو میبینه و زخم های قلب و سنگینی مغز رو میشنوه.اون،همههه چچییی رو میدونه و قراره روزهایی سرشار از خنده رو به ما ببخشه.البته به یه شرط...

شرطش چیه؟ اینه که ما همیشه امیدوار باشیم.بلاخره به ازای هر سختی رو که تحمل میکنیم،یه ستاره و رنگین کمون خیلی قشنگ ارزشمند جاش رو میگیره.هرچی بیشتر امیدوار باشیم،این ستاره درخشان تر و رنگین کمون رنگی تر میشه.شاید الان گوش هامون پر از شایعات و حرف های ناسزا باشه.ولی خیلی خیلی خیلیییی زود،گوش هامون میشه رودخونه ای از شعر هایی که هر انسان امیداوری باید اونا رو از بر باشه.

هر اشکی که شما میریزید،برای پیشرفتتونه.بخاطر همون لبخند های از ته دله که قراره تو آینده بزنید.مهم نیست که چقدر اون آینده دور باشه یا زخم هاتون عمیق باشن.زندگی دو روزه.یه روزش به زیانمون و یه روزش به سودمون.بیاید همگی باهم دوستامون،خانوادمون،هم وطنانمون رو از همین الان امیداور کنیم.بلاخره یه روزی هم نوبت ما میشه که دست تو دست هم بزاریم و همیشه به خونه ی امن کهکشان امیدواری وفادار باشیم.قطعا اگر شما الان قلبتون بخاطر استرس تپش داره،به زودی خیلی زود اون قلب هم اکلیلی میشه.فقط کافیه که صبور و با خدا باشید.کهکشان امیدواری،خودش میدرخشه.