بوروتو واقعا ارزش وقت گذاشتن رو داره؟

بیشتر طرفدارای ناروتو باور دارن که بوروتو یه اثر به درد نخوره،ولی واقعا همه چیزش پر از ضعفه؟

بوروتو درواقع دنیایی رو تعریف میکنه که ناروتو و ساسکه از فروپاشیش جلوگیری کردن و نتیجش شده جهان بی دغدغه و شاد بوروتو،به همین دلیل هیچ پیچش داستانی قوی یا حتی ویلن درست حسابی ای نداره که بخواد اصلا بهش پر و بال بده! و خب ما اصلا نتونستیم منشا و ریشه قبیله اوتسوتسوکی رو پیدا کنیم و اصلا توی داستان بهش اشاره نشد و یه راز موند،حالا اینبار بازم اوتسوتسوکی ها ویلن هستند،ولی فعلا هنوز اطلاعات خیلی مفیدی ازشون نداریم.

همه کسایی که قبلا ناروتو رو دیده بودن یا مانگاش رو خوندن گفتن که بوروتو یه اثر کاملا به درد نخور و سادس،چون توی ناروتو قبلا تمام جهان شینوبی و کارکردش معرفی شده،اصلا یکی از دلایل محبوبیت ناروتو همین سیستم نینجا بود که بوروتو به دلیل معرفی قبلی نداشتش،انیمه بوروتو هیچ حرفی برای گفتن نداره،پر از قسمت های فیلر و خسته کنندس و مدام رو یه چیز کوچیک مانور میده تا برسه به خط داستانی اصلی،که البته مانگا هم زیاد چنگی به دل نمیزنه،ولی آرت به شدت زیبایی داره،با وجود اینکه خود کیشیموتو طراحیش نکرده ولی بازم سبک جالب و باحالی داره،من مانگای بوروتو رو خوندم،اینطوری بود که من همش منتظر بودم که یه کار خفن از کرکتر اصلی یا حتی تیم ۷ فعلی یا سابق ببینم که متاسفانه همش نا امیدم میکرد،با خودم میگفتم که الان دیگه حتما یه چیزی رو میکنه!ولی نه،هر اتفاقی بیفته بابا ناروتو و عمو ساسکه درستش میکنن دیگه نه؟🔪😟 حالا از بین بد و بدتر کدوم بهتره؟فعلا مانگا بهتر و قابل تحمله(من هنوز نمیتونم پاشنه کفشای ۱۰۰ متری سارادا رو فراموش کنم‌‌‌...اون یه نینجاستتت اصلا برا چی باید کفشش پاشنه داشته باشه؟)

و بله،میرسیم به اصل کار،نقطه مقابل بوروتو خان،کاواکی!یه فرد کاملا احساسی با تصمیم های افراطی!توی ناروتو شیپودن ما دیدیم که با کنار هم گذاشتن طرز تفکر ساسکه و ناروتو و توانایی هاشون(با حضور ساکورای تاثیر گزار احتمالا)واقعا بهترین تیم رو تشکیل دادن،تا جایی که حتی تونستن کاگویا رو پِخ کنن،حالا بوروتو چی میگه؟فکر کن بوروتو و کاواکی اواخر مانگا به جون هم افتاده بودن!چرا؟چون کاواکی خان بهشون برخورده که بوروتو یه تهدید برای هوکاگه‌س!پیچش داستانی در چپتر های پایانی مانگا اتفاق می افته،اینطوریه که یه دختر کاملا رندوم با قدرت های بسیار زیادی که بهش نازل شده(ایدا رو میگم) خاطرات تمام دِهات مخفی برگ رو به شکل کاملااا تصادفی دست کاری میکنه و چی میشه؟نقش کاواکی و بوروتو عوض میشه،کاواکی اوزوماکی بچه هوکاگه و بوروتو اوتسوتسوکی یه غریبه شکر نشناس که زده ناروتو رو پِخ کرده،وااوو،خیلی صحنه احساسی ای بود نه؟معلومه که نه!(ولی خب خود من یکم شوکه شدم اصلا انتظار نداشتم مانگاش اونجوری تموم بشه)بعد از یه تایم‌اسکیپ ۳ ساله(Two blue vortex)یه بوروتوی خفن میبینین که به طور قابل توجهی قوی شده(ولی خدایی خیلی استایل خفنی داشت) و راسنگان مخصوص خودش (اوزوهیکو،و احتمالا راسندان) رو داره و اینور و اونور میره همه رو تهدید میکنه!(بوروتو core:هرجور راحتین ولی اگه شینجو (اسمشون این بود دیگه؟)منو یا کاواکی رو بخوره کارتون تمومه،یوهاهاها)

باید بگم هم ارزش داره و هم نه،اگه میخواین به طور عادی دنبالش کنین یا به عنوان یه اثر مستقل مانگاش رو بخونین پیشنهادش میکنم،ولی اگه میخواین تصوراتتون از ناروتو کلاسیک و ناروتو شیپودن خراب نشه اصلا بهتره طرفش نرین،چون بشدت ناامیدتون میکنه،ولی ممکنه خوشتونم بیاد دیگه این سلیقه ایه،ولی درکل یه شاهکار نیست و تقریبا یه آشغالم نیست.ولی بنظرم بهش یه فرصت بدین،توی دو گرداب آبی خیلی چیز ها جبران میشن،از جمله نقاط ضعف و طراحی کرکتر ها و...

میتونم بگم مانگای خوبیه،فایت های نسبتا جذاب و داشتن کرکتر های جدید و محیط تازه و آرت استایل جدید به بهتر شدن این اثر کمک کرده،ولی متاسفانه نتوست طرفدار ها رو راضی کنه که بهش بگن شاهکار،این یه مانگای متوسط رو به پایینه،چون اگه ازش خوشتونم بیاد بازم ممکنه بعضی جاها ناامیدتون کنه که این توی آثار شونن یکم شناخته شدس،پس اگه به عنوان طرفدار ناروتو میخواین بخونیدش بهتره به چشم یه مانگای مستقل بهش نگاه کنین نه دنباله یک اثر شاهکار.