طلوع دردناک...

آره، فکر کنم این یه نامه بود، شایدم یه داستان یا یه افسانه، شایدم واقعیت، بالاخره، فقط نوشته ی نامه رو قبلا یه جا تو اینترنت دیده بودم و یه جورایی داستانش کردم

گویا امروز بعد از صبح های تاریک، روز های طولانی و شب های طاقت فرسا که انگار هر ستاره ی کوچکش، داستانی بزرگی از ظلم و ستم را بالای سر مردم می درخشاند، بالاخره بوی طلوع خورشید از میان ابر های سفید می آمد...

آری خورشید طلوع کرده و نور با شکوهش را روی درختان پر برگ و سبز، چمن های تازه و سبز رنگ که بوی طبیعت و زندگی را می دهد، گل و گیاه های رنگ و وارنگ که عطرشان هوای گرم را پر کرده و مادر و بچه هایی که از پناهگاه بیرون آمده بودند و جن✓ازه ی سربازان که آسوده بر روی چمن هایی که لباس های آهنیشان را میخراشید، به خوابی عمیق و لطیف فرو رفته بودند، می تابید...

در میان آن همه، نامه ی مچاله شده که گوشه اش کمی پاره شده بود و ظاهرا از طرف سربازی بود که گویا نامه اش به دست نرسیده بود و در دل مانده بود، نظر ها را جلب می کرد، یا شاید هم، فقط یک نظر را:

"بعد از جنگ، هر دو آسوده خاطر به خانه بر خواهیم گشت، رحم تو دارای زیبا ترین دختر جهان خواهد شد و بوی عطر شادابی از زندگی لبریز خواهد شد..."