حسِ نهان

حسِ نهان حسی که انگار واژه ها هم مثل آدم ها، دونه دونه میرن و مثل چراغی خاموش میشن و کلمه ها و حمله های بی معنی میسازن و حتی گوش هایی که این جمله های بی معنی رو میشنیدن هم حالا دیگه نیستن... بریم ببینیم

ماجرایی ناآشنا در وجود من ولی آشنا در این دنیا، باز هم در وجود گیتی رخنه می کند و بر دل ها زخم می نهد و گویا این بار، تقدیر مرا فراخوانده است.

حسی غریب در هستیِ من ولی آشنا در وجود دیگران این بار من را صدا می زند. تصورش هم زمانی برایم دشوار و مشکل بود که در آسمانت همه محو در ابر ها شوند.

قطره های باران همه در خاک فرو روند و وجود ابدی خورشید ناگهان نا پیدا شود... آتش ها خاموش شوند و شلوغی ها به سکوت بپیوندند و دیگر سخنی در هوا معلق نباشد و بیان آنچه در ذهن دارم هم دشوار باشد...

گرمی نهفته در سرما جای خود را به سرمای خالص دهد و واژگان دیگر یاری نکنند و بیهوده کنار هم بایستند و کلمات و جملات بی معنی ای را تشکیل دهند که گویا همه ی گوش ها برای شنیدن آنها هم کر شده اند..(: