"شاعران‌گمنام‌تاریخ‌ایران"

هدف از این پست، یادآوری سهم فراموش‌شده زنان شاعر در تاریخ ادبی ایران است؛ زنانی که صدایشان در حاشیه ماند، اما شعرشان سزاوار دیده شدن و ماندگاری است.

شعر فارسی همیشه با نام‌های بزرگ مردانه گره خورده، اما در حاشیه‌های تاریخ، زنانی زیسته‌اند که قلمشان در خاموشی ماند. **مهستی گنجوی**، شاعر قرن ششم، قرن‌ها پیش از فروغ و شاملو، رباعی‌های عاشقانه و جسورانه سرود. او بی‌پروا از عشق، شراب و تنهایی گفت و صدایش در هیاهوی تاریخ گم شد. نه به این دلیل که شعرش کم‌ارزش بود، چون زن بود و جسارتش برنتابیدند.

بانوی شعر آیینی **سیمین دخت وحیدی** را کمتر کسی می‌شناسد. او در دهه‌های سی و چهل، شعرهایی در ستایش اهل‌بیت می‌سرود که از عمیق‌ترین عواطف انسانی سرچشمه گرفته بود. غزل‌های آیینی‌اش با زبانی لطیف اما بی‌ریا، راهی تازه در شعر مذهبی گشود. در روزگاری که شعر زنانه یا آیینی اغلب به حاشیه رانده می‌شد، او بی‌ادعا سرود و زیست و در گمنامی ماند

*شاعری که انقلاب را سرود* **طاهره صفارزاده**، شاعر، مترجم و نظریه‌پرداز ادبی، زنی بود که شعر معاصر را از منظری متفاوت نگریست. او با دفتر **«طنین در دلتا»**، شعر مقاومت و بیداری را به زبانی تازه و ساختاری نو تجربه کرد. شاید نامش در حافظه‌ها کمرنگ شده، اما تأثیر نگاه او بر پیوند شعر معاصر با مفاهیم انسانی و معنوی، از یادرفتنی نیست.

*جایی در تاریخ ما* این زنان فقط چند نمونه‌اند؛ **ژاله قائم‌مقامی**، **راحله جهان‌آرا** و ده‌ها شاعر دیگر که دیوانشان در کتابخانه‌ها خاک می‌خورد. شعر زنانه در ایران، تنها به پروین و فروغ خلاصه نمی‌شود. صدای خاموش بسیاری در طول تاریخ پیچیده، اما نشنیده گرفته شده. اگر امروز به شعری از آنان رسیدید، بخوانید و به یاد آورید که شعر فارسی، مدیون قلم‌های نادیده بسیاری است.