در این پست به ویژگی های کوه اورست می پردازیم🏔️
کوه اورست، مرتفع ترین قله زمین، در رشته کوه هیمالیا در مرز نپال و چین قرار دارد و فتح آن آرزوی هر کوهنوردی در جهان است. کوه اورست، افسانهای زنده در دل آسمان، نهتنها بلندترین نقطه روی کره زمین است، بلکه نمادی از عظمت طبیعت و آرزوی تسخیرناپذیر انسان برای فتح ناشناختههاست. با ارتفاعی بیش از هشت هزار متر از سطح دریا، اورست همچون تاجی بر فراز رشتهکوه هیمالیا میدرخشد و مرز طبیعی میان کشور نپال و منطقه خودمختار تبت در چین را تشکیل میدهد. نام این کوه برای بسیاری از مردم، یادآور تلاشهای نفسگیر، صعودهای تاریخی، و ماجراجوییهای پرمخاطرهای است که گاه به شکوه پیروزی و گاه به تراژدیهایی غمانگیز ختم شدهاند. اورست نهفقط یک قله، بلکه یک مقصد الهامبخش برای کوهنوردان، پژوهشگران و علاقهمندان به طبیعت است؛ جایی که سردی نفسگیر، کمبود اکسیژن، و شرایط جوی بیرحم، آزمونی برای اراده و توان جسمی انسان به شمار میآید.
قله اورست بلندترین کوه جهان با ارتفاعی حدود ۸,۸۴۹ متر از سطح دریا است و در جنوب آسیا، در رشتهکوه هیمالیا قرار دارد. این قله مرز طبیعی میان کشور نپال و منطقه خودمختار تبت در چین به شمار میرود و به همین دلیل، مسیرهای صعود به آن از هر دو سمت نپال و چین (تبت) وجود دارد. اورست در زیررشتهای از هیمالیا به نام ماهالانگور هیمال (Mahalangur Himal) واقع شده و مختصات جغرافیایی آن ۲۷ درجه و ۵۹ دقیقه عرض شمالی و ۸۶ درجه و ۵۶ دقیقه طول شرقی است. این موقعیت جغرافیایی آن را به یکی از نقاط خاص و مورد توجه در نقشههای طبیعی جهان تبدیل کرده است.
ارتفاع رسمی کوه اورست ۸,۸۴۸٫۸۶ متر است؛ اما ارتفاع دقیق آن سالها موضوعی بحثبرانگیز در میان دانشمندان و کشورهای منطقه بوده است. علت این اختلافنظرها، تغییرات در ضخامت برف و یخ روی قله، انحرافات گرانشی و پدیده شکست نور در جو زمین بوده است که اندازهگیری دقیق ارتفاع را با چالش مواجه کردهاند. نخستین اندازهگیری رسمی که مورد پذیرش جهانی قرار گرفت، در فاصله سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ توسط سازمان نقشهبرداری هند انجام شد. در این بررسی، ارتفاع اورست ۸,۸۴۸ متر اعلام شد و این عدد تا سال ۱۹۹۹ به عنوان مرجع اصلی توسط محققان، نقشهبرداران و ناشران به کار میرفت. با پیشرفت تکنولوژی، تلاشهای دیگری برای اندازهگیری مجدد ارتفاع اورست انجام شد. در سال ۱۹۷۵، چین عدد ۸,۸۴۸٫۱۱ متر را اعلام کرد. در سال ۱۹۸۷، یک تیم ایتالیایی با استفاده از تکنیکهای ماهوارهای عدد بسیار بالاتر ۸,۸۷۲ متر را بهدست آورد؛ اما به دلیل ابهام در روش کار، این عدد بهطور گسترده پذیرفته نشد. در سال ۱۹۹۲، ایتالیاییها دوباره با استفاده از GPS و فناوری لیزری، عدد ۸,۸۴۶ متر را اعلام کردند که در آن ۲ متر از برف و یخ روی قله را کسر کرده بودند؛ اما این روش نیز مورد تردید قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹، گروهی از آمریکا با حمایت انجمن نشنال جئوگرافیک، با استفاده از تجهیزات پیشرفته GPS، عدد ۸,۸۵۰ متر را اعلام کردند. این عدد با دقت ۲ متر بالا یا پایین محاسبه شده بود و توسط بسیاری از متخصصان علوم ژئودزی و نقشهبرداری تأیید شد. در سال ۲۰۰۵، چین با استفاده از رادار نفوذی در یخ و GPS، ارتفاع بدون برف اورست را ۸,۸۴۴٫۴۳ متر اعلام کرد؛ اما این عدد فقط از سوی دولت چین به رسمیت شناخته شد. در مقابل، نپال بر عدد سنتی ۸,۸۴۸ متر، که شامل لایه برف روی قله نیز میشد، پافشاری کرد. سرانجام در آوریل ۲۰۱۰، چین و نپال توافق کردند که هر دو عدد (هم ارتفاع صخرهای و هم ارتفاع با احتساب برف) قابل پذیرشاند. نهایتاً در دسامبر ۲۰۲۰، دو کشور طی همکاری مشترک اعلام کردند که ارتفاع رسمی کوه اورست ۸,۸۴۸٫۸۶ متر است. این عدد با استفاده از دادههای GPS، فناوری ناوبری بیدو (BeiDou) و تئودولیتهای لیزری، طی دو پروژه میدانی توسط نپال در سال ۲۰۱۹ و چین در سال ۲۰۲۰ اندازهگیری شده بود. این ارتفاع جدید از سوی متخصصان و نهادهای علمی معتبر، از جمله انجمن نشنال جئوگرافیک، بهعنوان ارتفاع رسمی و نهایی پذیرفته شد.
بسیاری از مردم در سراسر جهان رؤیای صعود به قله اورست را در سر دارند؛ بلندترین کوه جهان که فتح آن یکی از هیجانانگیزترین ماجراجوییها به شمار میآید. این صعود که معمولاً حدود دو ماه طول میکشد، اگرچه بسیار خطرناک است، اما الهامبخش بسیاری از کوهنوردان شجاع بوده که حتی بدون استفاده از اکسیژن کمکی به قله رسیدهاند. دو ماه زمان برای صعود اورست، شامل مراحل مختلفی مانند پیادهروی تا کمپ اصلی، روزهای استراحت، و مهمتر از همه، سازگاری تدریجی بدن با ارتفاع زیاد است. کوهنوردان باید هفتهها در کمپهای بینراهی بمانند تا بدنشان به کمبود اکسیژن عادت کند؛ چون در ارتفاع بالای ۸,۰۰۰ متری (منطقه مرگ) میزان اکسیژن بسیار کم میشود و اگر بدن بهدرستی سازگار نشده باشد، خطر مرگ جدی خواهد بود. به همین دلیل کوهنوردان باید بهآرامی صعود کنند، در ارتفاع بالا توقف و استراحت داشته باشند و گاهی برای بهبود وضعیتشان دوباره به ارتفاع پایینتر برگردند
بیشتر کوهنوردان مسیر جنوبی، یعنی از سمت نپال را برای صعود انتخاب میکنند، چون هم از نظر دسترسی راحتتر است و هم نسبت به مسیر شمالی (چین) چالشهای کمتری دارد. در مسیر نپالی، ابتدا باید حدود ۱۰ تا ۱۴ روز در مسیر پیادهروی به کمپ اصلی اورست بروید که خود سفری دیدنی در دل کوههای هیمالیاست. وقتی به کمپ اصلی رسیدید، فرایند سازگاری با ارتفاع آغاز میشود. کوهنوردان چندین بار از کمپ اصلی به کمپهای بالاتر صعود میکنند و دوباره برمیگردند تا بدنشان آماده ارتفاعات بالاتر شود. پس از هفتهها سازگاری، تلاش نهایی برای رسیدن به قله از کمپ سوم آغاز میشود. کوهنوردان به گردنه جنوبی میرسند و بعد از یک استراحت طولانی، صعود نهایی را آغاز میکنند. رسیدن از گردنه جنوبی به قله حدود ۹ تا ۱۸ ساعت طول میکشد و در طول مسیر، توقفهای کوتاهی در نقاطی مثل «بالکنی» و «قله جنوبی» انجام میشود. پس از فتح قله، فرود آغاز میشود که آن هم باید با احتیاط کامل انجام شود، چون خستگی، کمبود اکسیژن و شرایط سخت همچنان ادامه دارند.
کوه اورست در مرز میان کشور نپال و منطقه خودمختار تبت قرار دارد. تبت بخشی از کشور چین است؛ بنابراین اورست بهطور مشترک میان نپال و چین واقع شده است.
𝔼𝕝𝕖𝕟𝕒 
ایشالا ویژه شههه
ممنونم🎀🙏